Wyodrębnienie gatunku
Nazwa Eriosyce mutabilis zastępuje w aktualnym ujęciu POWO dawne nazwy E. curvispina var. mutabilis i E. curvispina subsp. mutabilis. W rewizji z 2024 roku połączono odrębność linii molekularnej z rozmieszczeniem nadmorskim i cechami morfologicznymi. Do tej linii odniesiono populacje Los Molles i Pichidangui [Walter i wsp. 2024] [2-WWW].
Pęd, kwiat i nasiono
Pęd może być zielony lub brunatnawy, osiąga około 8–15 cm średnicy i często się rozgałęzia. Ma około 16 żeber. Ciernie promieniste osiągają mniej więcej 1–3,5 cm, a centralne 1,5–4 cm. Zmienność barwy i pokroju mieści się w opisie gatunku, dlatego identyfikacja opiera się na połączeniu kilku cech [Walter i wsp. 2024].
Kwiaty mają około 3–4 cm długości i lejkowaty kształt. Listki okwiatu są bladożółte do brunatnożółtych z czerwonawym pasem środkowym. Na powierzchni nasion opisano zarówno guzki, jak i żebrowanie. Są to szczegóły przydatne w porównaniu z innymi gatunkami wyodrębnionymi z dawnej E. curvispina [Walter i wsp. 2024].
Wąski zasięg nadmorski
Gatunek występuje w wąskiej strefie wybrzeża między Los Vilos i Los Molles. Zabudowa, drogi i pożary przekształcają pozostałe stanowiska. Autorzy rewizji w 2024 roku zaproponowali kategorię krytycznie zagrożony, CR, przy zasięgu występowania poniżej 100 km². Odrębne traktowanie tej linii pozwala oceniać zagrożenia jej własnych populacji [Walter i wsp. 2024].
Powiązane artykuły
Synonimy i nazwy w literaturze
Pyrrhocactus horridus var. mutabilis · Eriosyce curvispina var. mutabilis · Eriosyce curvispina subsp. mutabilis · Horridocactus mutabilis [2-WWW]
Powiązane karty roślin
Data utworzenia
Ostatnia modyfikacja