Historia oznaczeń
Rośliny z Farellones długo występowały w badaniach pod nazwą Eriosyce curvispina. Autorzy rewizji z 2024 roku porównali je z materiałem nazwanym pierwotnie Pyrrhocactus grandiflorus z Cerro Ramón. Zgodność morfologii i geografii uzasadniła zastosowanie nazwy E. grandiflora. Jest ona obecnie akceptowana przez POWO [Walter i wsp. 2024] [2-WWW].
Pęd i duże kwiaty
Pojedynczy, szarozielony pęd osiąga około 10–18 cm średnicy i ma 21–24 żebra. Mocne ciernie są czarne do brunatnych. Ciernie promieniste osiągają zwykle 1,5–3 cm, a centralne 2–4 cm i są skierowane ku górze. Te cechy należy rozpatrywać łącznie z budową kwiatów [Walter i wsp. 2024].
W opisie rewizyjnym podano kwiaty długości 6–7 cm. Czerwone listki okwiatu mają ciemniejszy pas środkowy. Wśród cech porównawczych uwzględniono również drobne nasiona, około 1 × 0,8 mm. Duży kwiat jest użytecznym elementem diagnozy w zestawieniu z cechami pędu i pochodzeniem [Walter i wsp. 2024].
Górski zasięg i ochrona
Gatunek występuje na wschód od Santiago, sięgając w kierunku górnego dorzecza Aconcagua, około 2000 m nad poziomem morza. Budowa dróg, działalność górnicza i wypas przekształcają jego siedliska. Rewizja z 2024 roku proponuje kategorię zagrożony, EN, przy zasięgu występowania poniżej 5000 km² i niewielkiej liczbie lokalizacji [Walter i wsp. 2024].
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego [Kaktusy i Inne 2004].
Synonimy i nazwy w literaturze
Pyrrhocactus grandiflorus · Horridocactus grandiflorus · Neoporteria curvispina var. grandiflora [2-WWW]
Powiązane karty roślin
Data utworzenia
Ostatnia modyfikacja