Ujęcie gatunku
Rewizja z 2024 roku wyodrębniła Eriosyce andicola jako samodzielną linię, odnosząc do niej materiał z Cerro Chivato. Aktualny POWO akceptuje tę nazwę. Dawne połączenie z szeroko ujmowaną E. curvispina wynikało z podobieństwa kulistych pędów oraz silnej zmienności cech w całym kompleksie [Walter i wsp. 2024] [2-WWW].
Cechy pędu i kwiatu
Pojedynczy pęd osiąga około 12–16 cm średnicy i może przekraczać 20 cm wysokości. Korzenie są wiązkowe. Ciernie są stosunkowo cienkie, z jaśniejszą, białawą dolną częścią oraz brunatnoczerwoną górną częścią. W ich zabarwieniu bywają widoczne poprzeczne pasma. Ten układ kolorów pomaga opisać roślinę wraz z pozostałymi cechami [Walter i wsp. 2024].
Kwiaty są lejkowate, długości około 5 cm, z zieloną zewnętrzną częścią rurki. Listki okwiatu przyjmują odcienie cytrynowej lub oliwkowej żółci, często z purpurowawym pasem środkowym. Szyjka słupka jest biała. Budowa i barwa kwiatu uzupełniają cechy cierni stosowane w kluczu do gatunków [Walter i wsp. 2024].
Stanowiska górskie i ochrona
Gatunek opisano z górskiego obszaru od Río Molles po Cerro Chivato, na wysokości 1000–2000 m. Znane stanowiska podlegają fragmentacji i oddziaływaniu działalności górniczej oraz wypasu. W rewizji z 2024 roku zaproponowano kategorię narażony, VU. Zachowanie informacji o pochodzeniu pomaga odróżniać tę górską linię od podobnych roślin z dolin i wybrzeża [Walter i wsp. 2024].
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego [Kaktusy i Inne 2004].
Synonimy i nazwy w literaturze
Pyrrhocactus andicola · Horridocactus andicola · Neoporteria curvispina var. andicola · Horridocactus andicola var. descendens · Horridocactus andicola var. robustus · Neoporteria curvispina f. descendens · Neoporteria curvispina f. robusta · Pyrrhocactus andicola var. descendens · Pyrrhocactus andicola var. robustus [2-WWW]
Powiązane karty roślin
Data utworzenia
Ostatnia modyfikacja