Echinocereus pulchellus

Pęd, areole i ciernie

Opis gatunku z 2020 roku przedstawia rośliny zwykle pojedyncze, z nisko kulistym pędem o 10–12 żebrach. Areole, z których wyrastają ciernie i rozwijają się pąki, są okrągłe. W większości opisanych okazów występuje 3–5 cierni promienistych, z rzadziej odnotowanymi wartościami wyższymi. Ciernie są szydlaste, sztywne i krótkie, zwykle długości 1–3 mm. Mają barwę od żółtej do szarej i mogą odpadać wraz ze starzeniem się areoli. [Sánchez i wsp. 2020]

Podobny Echinocereus acanthosetus ma areole szeroko eliptyczne oraz więcej cienkich, szczeciniastych cierni. Echinocereus sharpii wyróżnia się liczniejszymi żebrami i cierniami oraz przeważnie jasnymi kwiatami. U Echinocereus weinbergii ciernie są zwykle grubsze, a rurka kwiatowa szersza niż dłuższa. Oznaczenie opiera się na zestawie cech pędu i kwiatu, ponieważ zakresy części pomiarów nakładają się między gatunkami. [Sánchez i wsp. 2020]

Kwiat, owoc i rytm rozwoju

Kwiaty mają magentowe działki okwiatu, rzadziej bladoróżowe. Ich rurka jest dłuższa niż szeroka, nitki pręcików i szyjka słupka są białe, a łatki znamienia zielone. W opisanym materiale kwiaty osiągały średnicę 27–45 mm, przez co ich rozpiętość mogła być zbliżona do szerokości pędu albo ją przekraczać. Podane wartości pochodzą z opracowania taksonomicznego i opisują jego materiał. [Sánchez i wsp. 2020]

W stanowiskach uwzględnionych w rewizji kwitnienie przypadało na marzec i kwiecień, a owocowanie na okres od kwietnia do czerwca. Owoce zawierają drobne nasiona. Sezonowe daty opisują rośliny w ich meksykańskim środowisku. W kolekcji termin kwitnienia należy wiązać z rzeczywistym wznowieniem wzrostu i warunkami prowadzenia roślin. [Sánchez i wsp. 2020]

Siedlisko i granice gatunku

Gatunek rośnie w płatach roślinności trawiastej wśród suchych zarośli, na styku Sierra Madre Oriental i Transmeksykańskiego Pasa Wulkanicznego. Podłoża stanowisk opisywano jako powstałe zarówno ze skał magmowych, jak i z wapieni. Zachowane płaty naturalnej roślinności są rozdzielane przez tereny przekształcone. Autorzy rewizji wskazali rozbudowę miejscowości, rolnictwo i wydobycie materiału skalnego jako przyczyny utraty siedlisk badanych populacji. [Sánchez i wsp. 2020]

Wcześniejsze szerokie ujęcie Echinocereus pulchellus obejmowało populacje przypisywane dziś także do innych gatunków. Rewizja porównała 50 cech morfologicznych w dziesięciu populacjach reprezentujących pięć dawniej wyróżnianych podgatunków. Jej autorzy rozpoznali E. acanthosetus, E. pulchellus, E. sharpii i E. weinbergii. POWO przyjmuje każdą z tych nazw jako gatunek. Dawna etykieta kolekcjonerska wymaga zatem odczytania wraz z pochodzeniem okazu i jego cechami. [Sánchez i wsp. 2020] [2-WWW] [2-WWW] [2-WWW] [2-WWW]

Zawężenie granic gatunku zmienia także interpretację jego ochrony. Rewizja oddziela wcześniejsze oceny szeroko ujmowanego kompleksu od własnej oceny populacji Echinocereus pulchellus z Hidalgo i Puebla. Dane o liczebności i utracie siedlisk przypisuje do tego węższego zakresu. [Sánchez i wsp. 2020]

Powiązane artykuły