Echinocereus arizonicus

Nazwa i zakres opisu

POWO przyjmuje Echinocereus arizonicus jako odrębny gatunek. Dawne kombinacje Echinocereus coccineus var. arizonicus i Echinocereus triglochidiatus var. arizonicus są jego synonimami. Baza podaje zasięg od Arizony po Nowy Meksyk i meksykański stan Chihuahua oraz wyróżnia cztery podgatunki. Opis zapylania dotyczy materiału z gór Superstition w środkowej Arizonie, badanego w znacznie węższym zakresie. [2-WWW] [Aslan 2015]

Clare Aslan opisała badane rośliny jako wielopędowe kaktusy osiągające zwykle do około pół metra wysokości. Liczba pędów zwiększała się wraz z wiekiem. Pięć stanowisk naturalnych leżało w zbiorowiskach chaparralu, z przeważającym podłożem granitowym. Obserwacje w okresie kwitnienia przeprowadzono w kwietniu i maju 2013 roku. [Aslan 2015]

Ptaki i owady przy kwiatach

Kwiaty odwiedzały miejscowe pszczoły, przede wszystkim z rodziny Halictidae, pszczoły miodne i kolibry. Kolibry przemieszczały się szybko między kwiatami oraz roślinami. Pszczoły były częstymi gośćmi, a ich udział w przenoszeniu pyłku oceniano przez kontakt z pręcikami i znamionami. Samą obecność zwierzęcia w kwiecie zestawiono z wynikami doświadczeń mierzących powstawanie nasion. [Aslan 2015]

Doświadczenia objęły 156 kwiatów na 13 roślinach w stanowiskach naturalnych. Porównano kwiaty dostępne dla wszystkich gości, kwiaty osłonięte przed wszystkimi zapylaczami, kwiaty dostępne dla owadów i osłonięte przed kolibrami oraz kwiaty dodatkowo zapylane pyłkiem innych roślin. Osłony pozostawały do zakończenia kwitnienia, a później oceniono owoce i nasiona. Taki układ pozwolił oddzielić częstość odwiedzin od ich znaczenia dla rozrodu. [Aslan 2015]

Wytwarzanie nasion

Kwiaty odizolowane od gości nie wytworzyły nasion. Dopuszczenie owadów umożliwiało ich powstanie, a pełny dostęp owadów i ptaków dawał większą produkcję niż dostęp samych owadów. Wynik wspiera udział obu grup w zapylaniu i dodatkowy wkład kolibrów. Uzupełnienie pyłku w kwiatach dostępnych dla zapylaczy nie zwiększyło istotnie liczby nasion w warunkach badania. [Aslan 2015]

Wyniki autorka interpretuje jako silną samoniezgodność oraz wystarczające dostarczanie pyłku w badanym sezonie. Praktyczne znaczenie mają tutaj tożsamość roślin przekazujących pyłek i skuteczny kontakt ze znamieniem. Zdolność do wydawania nasion po zapyleniu pyłkiem innego osobnika dotyczy rozrodu badanej populacji. Praca nie wyznacza uniwersalnej częstości zapylania ani trwałej dostępności zapylaczy w kolejnych latach. [Aslan 2015]

Rośliny przeniesione do arboretum

Okazy przeniesione do Boyce Thompson Arboretum nadal przyciągały owady i kolibry. Wytwarzały nasiona po swobodnym zapyleniu w ilości porównywalnej z materiałem naturalnym. Arboretum leżało niżej i miało bogatsze otoczenie kwitnących roślin. Prowadzono tam obserwacje odwiedzin i swobodnego owocowania, podczas gdy zabiegi z osłonami wykonywano w stanowiskach naturalnych. Badanie dokumentuje zachowanie jednej z ważnych interakcji po przeniesieniu roślin. [Aslan 2015]

Powiązane artykuły