Acanthocalycium thionanthum

Pęd, korzenie i kwiat

Badane rośliny miały pojedyncze, kuliste do krótko walcowatych pędy. Pod koniec suszy były skurczone, a ciernie sąsiadujących areoli zachodziły na siebie. Korzenie były włókniste i rozchodziły się głównie na boki w powierzchniowej warstwie gleby, najczęściej na głębokości 2–6 cm. Ten układ zbliża dużą część systemu korzeniowego do warstwy zwilżanej krótkim opadem. Pąki powstawały w pierścieniu wokół wierzchołka pędu. [Eggli i Giorgetta 2017]

Kwiaty były zwykle siarkowożółte, rzadziej bladożółte, wyjątkowo białe lub różowawe. Ich kolor pozostawał stały podczas otwierania i zamykania. W słoneczne dni kwiaty rozchylały się około godziny 10 i zaczynały zamykać około 14. Pojedynczy kwiat mógł utrzymywać się przez trzy dni, lecz po skutecznym zapyleniu zamykał się szybciej. [Eggli i Giorgetta 2017]

Stanowiska w Valles Calchaquíes

Eggli i Giorgetta badali dwa stanowiska koło Angastaco w prowincji Salta. Cerro Negro leży na wysokości 1980 m, a Cerro Bayo na 1925 m. Rośliny występowały na terenie piaszczystym i względnie płaskim, a także w miejscach skalisto-piaszczystych. Rosły zarówno w odsłoniętych przestrzeniach, jak i pod krzewami. Współwystępująca Parodia microsperma częściej zajmowała miejsca skaliste, co ograniczało stopień mieszania się obu gatunków. [Eggli i Giorgetta 2017]

Od pąka do owocu

Przed pierwszym deszczem pąki osiągały podobny etap rozwoju i mogły pozostawać w nim przez kilka tygodni. Po opadzie rozwój wznawiał się, a fala kwitnienia Acanthocalycium przypadała około ósmego lub dziewiątego dnia. W latach o przeciętnym przebiegu opadów otwierało się jednocześnie około 90% obecnych pąków. Opis dotyczy badanych populacji i początku sezonu. Później rośliny wytwarzały kolejne kwiaty w bardziej rozproszonym rytmie. [Eggli i Giorgetta 2017]

Owoce dojrzewały w przybliżeniu w ciągu czterech tygodni. Otwierały się szczeliną biegnącą od nasady ku górze, odsłaniając soczysty miąższ. Obserwowano mrówki zjadające miąższ oraz mrówki wynoszące nasiona. Odnotowano także zgryzanie kwiatów przez mrówki tnące liście. Los kwiatu zależał zatem zarówno od odwiedzin mogących przenosić pyłek, jak i od zwierząt usuwających jego tkanki. [Eggli i Giorgetta 2017]

Owady odwiedzające kwiaty

Na stanowiskach koło Angastaco kwiaty odwiedzały miejscowe pszczoły, wprowadzona pszczoła miodna, muchówki, motyle i chrząszcze. Część odwiedzających korzystała także z kwiatów Parodia microsperma. Pszczoły miodne mogły miejscowo odpędzać samotnice, a samce jednej z obserwowanych pszczół broniły zajętego kwiatu. Obserwacje dokumentują zachowania wpływające na kolejność wizyt. Badacze podkreślili potrzebę dalszych pomiarów, aby ustalić udział poszczególnych owadów w przenoszeniu pyłku i powstawaniu nasion. [Eggli i Giorgetta 2017]

Zakres gatunku

POWO rozpoznaje podgatunki thionanthum, ferrarii i glaucum. Nazwy Echinocactus thionanthus oraz Echinopsis thionantha są synonimami nazwy gatunkowej. Wyników obserwacji z Angastaco nie przypisuje się automatycznie każdej populacji wszystkich podgatunków. W badaniu cytologicznym Schlumpbergera i Renner dla materiału Acanthocalycium thionanthum oznaczonego ES9 odnotowano 2n = 22, co dokumentuje diploidalny zestaw chromosomów w tej próbie. [2-WWW] [Schlumpberger i Renner 2012]

Powiązane artykuły

Materiały z archiwum autora

Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Kaktusy i Inne 2005a]