Acanthocalycium spiniflorum. Pęd z różowym kwiatem
Ilustracja poglądowa Acanthocalycium spiniflorum z przekazanego zestawu.
Ilustracja wygenerowana przy użyciu AI, przekazana przez autora witryny.
Powiększ planszę ↗Pokrój i zmienność
Profil RHS opisuje matowozielony pęd o średnicy do 15 cm, z licznymi żebrami i skupieniami silnych cierni. Latem pojawiają się kwiaty o rozszerzonym, trąbkowatym okwiecie. Jasny kolor kwiatu oraz stopień wydłużenia pędu zależą od obserwowanego materiału. POWO włącza dawne Acanthocalycium violaceum, Acanthocalycium klimpelianum i Acanthocalycium peitscherianum do Acanthocalycium spiniflorum. Dlatego opisy kolekcjonerskie pod tymi nazwami mogą przedstawiać różne części zmienności jednego szeroko ujmowanego gatunku. [1-WWW] [2-WWW]
Góry Córdoba i San Luis
Chiapella i Demaio umieścili gatunek w wykazie roślin endemicznych Sierras de Córdoba i San Luis. W ich regionalnym zestawieniu występował na wysokości 1000–1500 m. Obszar ten tworzy izolowany układ pasm górskich środkowej Argentyny, ze zmianami roślinności wzdłuż gradientu wysokości. Ujęcie regionalne wiąże gatunek z miejscową florą górską i pozwala rozpatrywać go razem z innymi kaktusami występującymi w tych samych pasmach. [Chiapella i Demaio 2015]
Chromosomy i pokrewieństwo
W badaniu Schlumpbergera i Renner Acanthocalycium spiniflorum reprezentowały próbki z Córdoba. W analizie chloroplastowego DNA gatunek należał do linii obejmującej inne Acanthocalycium oraz rośliny opisywane wówczas jako Echinopsis leucantha. Takie położenie wskazuje wspólną historię ewolucyjną mimo wyraźnych różnic w długości, barwie i porze otwierania kwiatów poszczególnych przedstawicieli grupy. [Schlumpberger i Renner 2012]
Autorzy podali dla badanego materiału liczbę 2n = 22, odpowiadającą diploidalnemu zestawowi chromosomów. Tabela zawiera trzy zliczenia dla materiału oznaczonego BOS 401. Jest to liczba obserwacji cytologicznych, która dokumentuje konkretną próbę. Oddzielne dane z wcześniejszej literatury, zapisane pod nazwą Acanthocalycium violaceum, również wskazywały 22 chromosomy. Zestawienie umożliwia powiązanie dawnych oznaczeń z obecnym zakresem gatunku. [Schlumpberger i Renner 2012]
Uprawa pod szkłem
RHS zaleca jasne, słoneczne stanowisko pod szkłem oraz bez torfu przygotowane podłoże na bazie ziemi gliniastej, rozluźnione dodatkiem grysu. W okresie wzrostu podlewanie jest umiarkowane, a podczas spoczynku ograniczone. Płynny nawóz wieloskładnikowy stosuje się dwa lub trzy razy w sezonie wzrostu. Podawane przez RHS rozmnażanie obejmuje nasiona i odrosty, gdy roślina je wytwarza. [1-WWW]
Klasa H2 przypisana w tym profilu oznacza uprawę z ochroną przed zamarzaniem. W polskich warunkach odpowiada to utrzymywaniu rośliny zimą w odpowiednio jasnym pomieszczeniu. Podana klasa jest zaleceniem ogrodniczym dla opisywanego materiału. Długotrwały deszcz, temperatura bryły korzeniowej oraz aktywność wzrostowa rośliny tworzą osobny kontekst, który wpływa na ilość wody pozostającą w doniczce. [1-WWW]
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Kaktologia 2009b] [Neciu b.d.] [Kaktusy i Inne 2005a]
Synonimy i nazwy w literaturze
Acanthocalycium klimpelianum · Acanthocalycium klimpelianum var. macranthum · Acanthocalycium peitscherianum · Acanthocalycium violaceum · Echinocactus spiniflorus · Echinopsis klimpeliana · Echinopsis peitscherana · Echinopsis spiniflora · Echinopsis violacea · Lobivia klimpeliana · Lobivia spiniflora · Lobivia spiniflora var. klimpeliana · Lobivia spiniflora var. macrantha · Lobivia spiniflora var. peitscheriana · Lobivia spiniflora var. violacea [2-WWW]