Acanthocalycium rhodotrichum

Budowa kwiatu

W badanej populacji koło Porto Murtinho kwiaty miały średnio 17,5 cm długości, a rozpostarty okwiat około 7,8 cm średnicy. Pomiary wykonano na 15 kwiatach, po jednym z każdej rośliny. Wąska, wydłużona rurka stanowi znaczną część długości kwiatu. Białe listki okwiatu rozchylają się promieniście, a liczne pręciki otaczają środkowo położony słupek. Nektar gromadzi się w dolnej części rurki, dzięki czemu jego położenie wpływa na sposób dostępu odwiedzających. [Ferreira i wsp. 2018]

Kwitnienie w brazylijskim Chaco

Ferreira i współpracownicy obserwowali rośliny w dwóch fragmentach roślinności Chaco koło Porto Murtinho, w stanie Mato Grosso do Sul. Fenologię śledzono co miesiąc od grudnia 2014 do listopada 2015, na 15 oznakowanych dorosłych osobnikach tego gatunku. Kwiaty pojawiały się przez dziewięć miesięcy badanego roku, a największa aktywność rozrodcza przypadała na porę wilgotną. Terminy te opisują sezonowość konkretnego stanowiska półkuli południowej. [Ferreira i wsp. 2018]

Otwieranie kwiatów rozpoczynało się około godziny 20, a pełne rozchylenie okwiatu następowało mniej więcej godzinę później. Kwiaty pozostawały czynne do późnego ranka i więdły około godziny 11. Całe okno dostępności trwało około 15 godzin. Ten rytm obejmuje zarówno noc, jak i okres porannej aktywności pszczół. Słaby, słodkawy zapach oraz nektar uzupełniały bodźce związane z barwą i budową kwiatu. [Ferreira i wsp. 2018]

Samozgodność i przeniesienie pyłku

W doświadczeniu z izolowanymi kwiatami bez ręcznego nanoszenia pyłku nie powstał żaden owoc wśród 20 kwiatów. Po ręcznym samozapyleniu owoce uzyskano z 5 z 18 kwiatów. Zapylenie pyłkiem pochodzącym z innej rośliny dało 6 owoców z 10 kwiatów. W badanym materiale sam pyłek własny mógł więc doprowadzić do rozrodu, a potrzebny był mechanizm jego dostarczenia na znamię. Samozgodność i zdolność do samoczynnego samozapylenia opisują tu dwa różne etapy procesu. [Ferreira i wsp. 2018]

Na kwiatach obserwowano pszczoły, a pyłek gatunku odnajdywano na ssawkach schwytanych zawisaków. Sama obecność pyłku potwierdza kontakt owada z kwiatem, podczas gdy jego udział w zapylaniu zależy także od dostarczenia ziaren na właściwe znamię. Autorzy rozważali przepływ pyłku między trzema współwystępującymi gatunkami kaktusów. Próba ze znacznikami fluorescencyjnymi nie wykazała takiego przepływu w zastosowanym układzie obserwacji. [Ferreira i wsp. 2018]

Owoc i zachowanie nazwy źródłowej

Owoc jest czerwony, owłosiony i otwiera się podłużnymi szczelinami. W jasnym miąższu znajdują się liczne czarne nasiona. Badacze oceniali żywotność nasion testem tetrazoliowym, wykorzystującym reakcję soli tetrazoliowej w żywych tkankach. Nazwa Echinopsis rhodotricha w tytule publikacji odnosi się do Acanthocalycium rhodotrichum przyjętego w POWO, a przyporządkowanie materiału potwierdza okaz zielnikowy CGMS 53698. [Ferreira i wsp. 2018] [2-WWW]

Zasięg i dokumentacja porównania

POWO podaje zasięg od Boliwii po zachodniośrodkową Brazylię, północno-wschodnią Argentynę i Urugwaj. Doświadczenia z Chaco obejmowały dwie pozostałości naturalnej roślinności na terenie gospodarstw Retiro Conceição i Anahi, oddalone o około 3 km. W tym samym projekcie badano Harrisia balansae i Praecereus saxicola. Wszystkie trzy gatunki miały duże, nocne kwiaty i częściowo wspólnych odwiedzających. Porównanie ich systemów rozrodczych ujawniło różne możliwości zapylenia mimo podobnej ogólnej budowy kwiatów. [Ferreira i wsp. 2018] [2-WWW]

Powiązane artykuły