Acanthocalycium leucanthum

Pęd, kwiat i owoc

W opracowaniu populacji z Matagusanos gatunek opisano jako niewysoki kaktus kolumnowy, osiągający mniej niż 100 cm wysokości i mniej niż 25 cm średnicy. Białe kwiaty mają lejkowaty kształt. W regionalnym opisie okres ich pojawiania się przypada od września do marca, czyli na wiosnę i lato półkuli południowej. Dojrzałe owoce otwierają się, odsłaniając słodki miąższ i liczne czarne nasiona o chropowatej powierzchni. [Almirón i Martínez Carretero 2010]

Monte i osłona krzewów

Badanie Almiróna i Martíneza Carretero przeprowadzono w Matagusanos w prowincji San Juan, w argentyńskim Monte. Porównano równinę aluwialną ze zboczami o wystawie wschodniej i zachodniej. W każdym środowisku wyznaczono osiem poletek o wymiarach 6 × 10 m i zapisano położenie kaktusów względem koron krzewów. Mierzono promieniowanie dostępne dla fotosyntezy oraz temperaturę na wysokości 7 cm nad glebą. Pomiary obejmowały środek, pośrednią część i skraj cienia krzewu oraz miejsca otwarte. Wykonywano je w południe podczas dni reprezentujących cztery pory roku. Takie połączenie mapy roślin i pomiarów mikrośrodowiska pozwalało porównać miejsca dostępne do osiedlenia się kaktusów. [Almirón i Martínez Carretero 2010]

Kaktusy były przestrzennie związane z Larrea cuneifolia lub Zuccagnia punctata, zależnie od geotopu. Związek zaznaczał się na odległościach poniżej około 1,6 m. Układ roślin odpowiadał zmianom ilości światła między środkiem korony krzewu a jej obrzeżem. Wynik wspiera znaczenie lokalnego zróżnicowania światła przy odnowieniu populacji. Sam wzór współwystępowania pozostaje obserwacją terenową, a bezpośredni wpływ krzewu na przeżywalność siewek wymaga śledzenia ich losów. [Almirón i Martínez Carretero 2010]

Autorzy wiązali układ kaktusów z promieniowaniem docierającym pod krzewy. W ich analizie zmienność temperatury przy glebie nie wyjaśniała tych wzorców w taki sam sposób. Rośliny zajmowały więc określone części mozaiki świetlnej, zależnie od ekspozycji zbocza i budowy krzewu. Wynik odnosi się do zaobserwowanego rozmieszczenia, z możliwością różnych oddziaływań krzewów w innych warunkach siedliskowych. [Almirón i Martínez Carretero 2010]

Nocny kwiat i dzienni zapylacze

Gorostiague i Ortega-Baes stwierdzili, że kwiaty otwierały się nocą i pozostawały dostępne następnego ranka. Badana populacja była samoniezgodna, zatem skuteczne zapłodnienie wymagało zgodnego pyłku z innej rośliny. Wśród odwiedzających występowały ćmy, pszczoły i ptaki wróblowe. Doświadczenia z dostępem różnych grup odwiedzających wykazały większy udział dziennych zwierząt w produkcji owoców i nasion niż odwiedzających nocnych. Długi okres dostępności kwiatu rozszerza więc czas kontaktu z różnymi przenosicielami pyłku. [Gorostiague i Ortega-Baes 2017]

Nazwa i pozycja ewolucyjna

POWO przyjmuje Acanthocalycium leucanthum i zachowuje Echinopsis leucantha jako jego synonim. Przeniesienie z 2012 roku wiąże się z wynikiem analizy chloroplastowego DNA, w której roślina znalazła się wewnątrz linii Acanthocalycium. W badaniu użyto między innymi materiału z Córdoba, San Luis i Catamarca. Obecność nocnych, białych kwiatów w tej linii ilustruje ewolucyjną zmienność cech związanych z zapylaniem, przy zachowanym bliskim pokrewieństwie roślin. [2-WWW] [Schlumpberger i Renner 2012]

Powiązane artykuły