Acanthocalycium klinglerianum

Żebra i wzrost

Ettelt i Riedel opisali korzenie włókniste oraz gładką, intensywnie zieloną skórkę, która w wysokiej temperaturze przyjmowała żółtawy odcień. Wyróżniającą cechą były ostre krawędzie żeber i grube, wełniste areole. W ich opracowaniu zamieszczono obserwacje dwóch roślin utrzymywanych w kolekcji. Pędy miały odpowiednio 16 i 20 cm średnicy przy 18 i 22 cm wysokości. Autorzy zaznaczyli, że te rozmiary przekraczały część wartości podanych w opisie pierwotnym. [Ettelt i Riedel 2006]

Kwiaty i siedlisko

Köllner opisał białe, wydłużone kwiaty o długości około 12 cm, otwierające się późnym popołudniem lub wieczorem. W jego relacji zapach był zmienny pod względem intensywności. Kwiaty pojawiały się na starszych roślinach osiągających co najmniej około 5 cm średnicy. Te obserwacje pokazują, że wejście w kwitnienie może poprzedzać osiągnięcie dużych rozmiarów znanych z kolekcji Riedla. [Köllner 2009]

W obserwacjach Riedla kwiaty zaczynały otwierać się późnym popołudniem. Naturalne stanowisko wiązane z opisem gatunku znajduje się w departamencie Santa Cruz, w prowincji Chiquitos. Opracowanie Ettelta i Riedla umieszcza roślinę w nizinnej roślinności Chaco, obejmującej otwarte i bardziej zwarte zarośla cierniste. Współczesny wykaz POWO podaje Boliwię jako zasięg naturalny. [Ettelt i Riedel 2006] [2-WWW]

Historia nazwy i granice gatunku

Nazwa Echinopsis klingleriana została opublikowana w 1965 roku i upamiętnia Elmara Klinglera, który dostarczył materiał Cárdenasowi. Kombinację Acanthocalycium klinglerianum POWO wiąże z publikacją Joëla Lodégo oznaczoną rokiem 2020 i wydaną w 2022 roku. Dawna nazwa jest synonimem opartym na tym samym typie. Przyjęcie osobnego gatunku ma znaczenie przy odczytywaniu prac używających szeroko rozumianych nazw Echinopsis rhodotricha i Echinopsis chacoana. [2-WWW] [Ettelt i Riedel 2006]

Warunki opisane w uprawie

Köllner zalecał ciepłe stanowisko, dopuszczając częściowe zacienienie i oszczędne podlewanie. W opisanej praktyce rośliny rosły powoli, zachowując wyraźne uciernienie oraz żółtawozielony odcień skórki. [Köllner 2009]

Powiązane artykuły