Acanthocalycium hoevenii. Kulisty pęd i ciernie
Ilustracja poglądowa Acanthocalycium hoevenii z przekazanego zestawu.
Ilustracja wygenerowana przy użyciu AI, przekazana przez autora witryny.
Powiększ planszę ↗Cechy rozpoznawcze
Pęd jest spłaszczony i ma szarozieloną skórkę z niebieskawym odcieniem. Żebra dzielą się na zaokrąglone wypukłości. Na nich leżą owalne areole z delikatnym, jasnobrązowym filcem. Ciernie rozchodzą się na boki i są nieco wygięte. Ich szarobrązowa barwa może mieć różowy odcień. W diagnozie Rauscha istotne są łącznie proporcje pędu, kształt areoli i budowa kwiatu. [Grätz 2009]
Kwiat i owoc
Czerwone, wewnętrzne listki okwiatu mają jasnoróżowe brzegi, a ich szerokie końce zwężają się w drobny szpic. Zewnętrzne listki są jaśniejsze. Na rurce kwiatowej występują łuski oraz brązowe włoski. Wewnątrz kwiatu wyróżniają się pomarańczowe nitki pręcików i zielonkawobiała szyjka słupka. Kulisty owoc w opisie pierwotnym ma ciemnobrązową powierzchnię pokrytą drobnymi jasnymi łuskami i ciemną wełną. [Grätz 2009]
Pochodzenie i nazwa
Materiał typowy pochodzi z okolic Santa Barbara w prowincji Salta, między Cafayate a Alemania. Rausch podał stanowisko położone na wysokości 1520 m i zbiór oznaczony WR 1013, wykonany w 1990 roku. W momencie opisu wskazywał występowanie znane ze stanowiska typowego. Aktualne POWO potwierdza naturalny zasięg w Salta i przypisuje gatunek do biomu pustyń oraz suchych zarośli. Lokalizacja typu dokumentuje początek historii nazwy, podczas gdy pełny zasięg wymaga odrębnych danych terenowych. [Grätz 2009] [2-WWW]
Epitet upamiętnia Leo van der Hoevena, współtowarzysza wypraw Rauscha. Przeniesienie do Acanthocalycium zostało opublikowane przez V. Gapona w 2024 roku. POWO przyjmuje tę kombinację, zachowując Lobivia hoevenii jako synonim oparty na tym samym typie. Oba zapisy mogą więc odnosić się do tego samego materiału w kolekcji, literaturze i katalogach nasion. [Grätz 2009] [2-WWW]
Powiązane artykuły
Synonimy i nazwy w literaturze
Lobivia hoevenii [2-WWW]