Pokrój i cechy rozpoznawcze
W opisie rośliny osiągały od 4 do 5 m wysokości, a pędy miały od 6 do 11 cm średnicy. Żeber było zwykle siedem lub osiem, rzadziej dziewięć. Areole wytwarzały od siedmiu do dziewięciu cierni promienistych i od jednego do trzech cierni centralnych. Dolny cierń centralny był najdłuższy i osiągał do 4,5 cm. W rozpoznawaniu szczególne znaczenie mają zwężające się końce dojrzałych gałęzi oraz przewężenia po górnej stronie areol [Arreola-Nava i Terrazas 2004].
Kwiaty, owoce i fenologia
Kwiaty powstają w pobliżu szczytów pędów, otwierają się nocą i osiągają od 6,5 do 7 cm długości. W obserwacjach związanych z opisem gatunku kwitnienie przypadało od czerwca do sierpnia. Dojrzałe owoce stwierdzano od sierpnia do września. Są one jajowate do kulistych, o średnicy od 5 do 6 cm, a ich szczeciniaste ciernie odpadają podczas dojrzewania. Nasiona są czarne, matowe i mają wklęsłe zewnętrzne ściany komórek łupiny [Arreola-Nava i Terrazas 2004].
Występowanie i siedlisko
Materiał opisany przez autorów pochodził z kanionu Zopilote i okolic San Francisco Ozomatlán w stanie Guerrero. Stanowiska znajdowały się w sezonowo suchym lesie zrzucającym liście, wspólnie z innymi kaktusami kolumnowymi, w tym S. beneckei i S. pruinosus. Powiązanie dokumentacji zielnikowej, obserwacji terenowych i porównań morfologicznych stanowi podstawę rozpoznania gatunku w tym regionie [Arreola-Nava i Terrazas 2004].