Warunki stanowisk naturalnych
Porównanie objęło trzy populacje w zachodnim Meksyku, w Autlán i Zacoalco de Torres w stanie Jalisco oraz Santa Rosa w stanie Zacatecas. Rośliny rosły na płytkich, ubogich w składniki mineralne glebach. Stanowiska różniły się rozkładem opadów, temperaturą i nasłonecznieniem, a rytm wzrostu analizowano wspólnie z tymi warunkami. Takie zestawienie pozwala odnosić wyniki do konkretnego siedliska i sezonu obserwacji [Pimienta-Barrios i wsp. 2002].
Mikoryza arbuskularna
Korzenie S. queretaroensis tworzą mikoryzę arbuskularną. W trzech naturalnych populacjach zachodniego Meksyku badacze obserwowali strzępki, arbuskule i pęcherzyki grzybów, a ich udział zmieniał się w ciągu letniej pory deszczowej. Początek kolonizacji korzeni przez grzyby mikoryzowe poprzedzał zwiększenie wydłużania pędów i zawartości fosforu w łodygach. W Autlán i Santa Rosa silniejsza kolonizacja arbuskularna była dodatnio skorelowana ze wzrostem pędów. Populacja z Autlán miała ponadto największą średnią masę owoców. Wyniki łączą fenologię rośliny, aktywność grzybów korzeniowych i lokalne warunki środowiska w jednym obrazie sezonowego funkcjonowania gatunku [Pimienta-Barrios i wsp. 2002].
Owoce i kiełkowanie w porównaniu populacji
Średnia masa owoców wynosiła 98,5 g w Autlán, 87,5 g w Santa Rosa i 53,0 g w Zacoalco de Torres. W testach wykonanych dla nasion z tych stanowisk odsetek kiełkowania wynosił odpowiednio 98%, 90% i 94%. Są to wyniki konkretnych populacji i warunków badania. Pokazują, że cechy owoców i nasion warto rozpatrywać razem z funkcjonowaniem rośliny matecznej oraz lokalnym środowiskiem [Pimienta-Barrios i wsp. 2002].
Synonimy i nazwy w literaturze
Cereus queretaroensis · Glandulicereus queretaroensis · Lemaireocereus queretarensis · Pachycereus queretarensis · Rathbunia queretaroensis · Ritterocereus queretaroensis [2-WWW]