Stenocereus gummosus

Występowanie i forma wzrostu

Naturalny zasięg gatunku obejmuje północno-zachodni Meksyk. W badaniu porównującym go z S. eruca uwzględniono rośliny koło San Carlos na półwyspie Baja California oraz w Punta Onah w stanie Sonora. Autorzy opisali pokrój krzewiasty z częściowo wzniesionymi pędami i pochylającymi się odgałęzieniami. Jest to forma wzrostu powiązana z rozwojem oraz mechanicznym podparciem kolejnych odcinków pędu [Niklas i wsp. 2003] [2-WWW].

Plants of the World Online akceptuje nazwę Stenocereus gummosus (Engelm.) A.C.Gibson & K.E.Horak. Starsze kombinacje Cereus gummosus oraz Machaerocereus gummosus odnoszą się do tego samego gatunku [2-WWW].

Kolenchyma i podparcie pędów

Pędy Stenocereus gummosus uzyskują znaczną część mechanicznego podparcia dzięki tkankom obwodowym. W porównaniu z S. eruca ich skórka i kolenchyma tworzyły kompleks o większym module sprężystości, wytrzymałości na zerwanie i rozciągliwości. Kolenchyma była silniej rozwinięta wzdłuż boków i szczytów żeber. Takie położenie tkanki wzmacniającej zwiększa jej udział w przenoszeniu naprężeń powstających podczas zginania [Niklas i wsp. 2003].

Przyrost wtórny i ukorzenianie pędów

Wraz z wiekiem pędów wzrastało znaczenie przyrostu wtórnego i drewna, szczególnie w najstarszych odcinkach S. gummosus. Badacze obserwowali także stopniowe pochylanie wydłużających się pędów bocznych. Fragmenty stykające się z podłożem mogły tworzyć korzenie przybyszowe, a sporadycznie odłączać się od rośliny macierzystej. Gatunek łączy więc mechaniczne podparcie częściowo wzniesionych pędów ze zdolnością ukorzeniania odcinków położonych przy ziemi [Niklas i wsp. 2003].

Materiały z archiwum autora

Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego [Gorelick 2007] [Kaktusy i Inne 2006a].