Stenocereus eruca

Występowanie i forma wzrostu

Gatunek występuje w meksykańskim stanie Baja California Sur. Badania biomechaniczne prowadzono w rejonie Magdalena, gdzie rośliny zajmują piaszczyste równiny i wydmy w pobliżu wybrzeża Pacyfiku. Porównano między innymi rośliny z luźnych wydm Estero Salinas i ze zwięźlejszego piaszczystego podłoża koło San Carlos. Pędy są słabo rozgałęzione, a ich końce mogą unosić się ponad powierzchnię ziemi [Niklas i wsp. 2003].

Plants of the World Online uznaje Stenocereus eruca (Brandegee) A.C.Gibson & K.E.Horak za odrębny, akceptowany gatunek. Nazwy Cereus eruca i Machaerocereus eruca są jego synonimami [2-WWW].

Geometria i właściwości tkanek

Pokładający pokrój Stenocereus eruca wiąże się z dużą masą pędów na jednostkę długości oraz właściwościami ich tkanek obwodowych. Próby zginania i rozciągania wykazały niższy moduł sprężystości, wytrzymałość na zerwanie i rozciągliwość tych tkanek niż u S. gummosus. Jednocześnie grube pędy S. eruca miały większą sztywność całego przekroju na zginanie. Różnica ta wynika z udziału geometrii w zachowaniu organu. Szeroki przekrój może zwiększać sztywność pędu, podczas gdy duża masa i niska wytrzymałość jego zewnętrznych warstw ograniczają utrzymywanie pozycji pionowej [Niklas i wsp. 2003].

Obwodowy układ wzmacniający

W podparciu pędu szczególnie istotne są tkanki położone przy jego powierzchni, obejmujące skórkę i kolenchymę, czyli żywą tkankę wzmacniającą. Modele komputerowe wykazały duży udział żebrowanej części obwodowej w odporności na zginanie. W badanych odcinkach drewno zajmowało niewielką część przekroju blisko osi pędu, dlatego jego udział w usztywnieniu był mały. Anatomia i mechanika wspólnie wyjaśniają związek między budową pędu a jego wzrostem przy powierzchni podłoża [Niklas i wsp. 2003].

Materiały z archiwum autora

Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego [Kreuzinger 1935] [Kaktologia 2009b] [Neciu b.d.] [Gorelick 2007] [Kaktusy i Inne 2006a].