Organizacja powierzchni pędu
Aparaty szparkowe leżą w zagłębieniach głębszych niż wcięcia pomiędzy zwykłymi komórkami skórki. Daje to dwa poziomy nierówności widoczne w przekroju. W widoku powierzchniowym zagłębienia aparatów szparkowych mają kolisty zarys. Skórkę osłania gruba kutykula, podobnie jak u pozostałych porównywanych gatunków. Odróżniając ten pęd od Rhipsalis grandiflora, istotna jest względna głębokość struktur, a nie samo występowanie zagłębionych aparatów szparkowych [Calvente i wsp. 2008].
Przekrój i zakres wniosków
Walec tkanek przewodzących był najczęściej pięciokątny lub czworokątny, rzadziej kolisty. W rdzeniu stwierdzono jamy śluzowe, a w tkankach również kryształy szczawianu wapnia typowe dla badanego zestawu gatunków. Poszczególne cechy wnętrza pędu zmieniały się między okazami. Autorzy traktowali zatem zespół właściwości jako pomoc w identyfikacji, przy czym najbardziej rozdzielające gatunki były cechy skórki [Calvente i wsp. 2008].
Materiał do badań pochodził z Rio de Janeiro, a próba obejmowała niewiele okazów każdego gatunku. Wyniki opisują tkanki dojrzałych odcinków pędu. Nie stanowią doświadczenia nad kiełkowaniem, nawożeniem ani mrozoodpornością. Ich praktycznym zastosowaniem jest precyzyjniejsze rozpoznanie cech rośliny i ostrożne porównanie jej z innymi gatunkami Rhipsalis, zanim przypisze się jej informacje z literatury uprawowej [Calvente i wsp. 2008].
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego [Schumann 1890].
Synonimy i nazwy w literaturze
Hariota pentaptera · Hylorhipsalis pentaptera · Rhipsalis pentagona [2-WWW]
Powiązane karty roślin
Data utworzenia
Ostatnia modyfikacja