Nazwa i rozpoznanie
Euphorbia costatoalata opisano w protologu udostępnionym w 2025 roku i przypisanym do tomu czasopisma z 2026 roku. Nazwa odnosi się do żebrowanych skrzydeł pędu. Opracowanie karty opiera się na tym opisie oryginalnym. Podczas sprawdzenia POWO 21 października 2026 roku nie potwierdzono jeszcze odrębnego rekordu tego gatunku w tej bazie [De Jong i wsp. 2026] [2-WWW].
Roślina tworzy krzew lub niewielkie drzewo wysokości 1,5–3 m. Korona jest rozłożysta, luźna i nieregularna. Pędy mają 3–5 skrzydeł, a powierzchnię pomiędzy nimi przecina wyraźne żebrowanie przypominające układ ości. Odcinki pędu są zazwyczaj proste albo tylko lekko skręcone. U E. tortilis skręcenie jest zwykle silniejsze, a korona bardziej zwarta [De Jong i wsp. 2026].
Pędy i drobne liście
Odcinki gałęzi osiągają zwykle 10–20 cm długości, wyjątkowo do 40 cm, przy średnicy 3–5 cm. Parzyste ciernie długości 3–4 mm wyrastają z tarczek na krawędziach skrzydeł. Drobne, trójkątne liście mają około 1 mm długości i szerokości oraz bardzo wcześnie odpadają. U siewek opisano cętkowanie pomiędzy skrzydłami. Siła żebrowania różniła się między populacjami, dlatego oznaczenie uwzględnia również organy generatywne [De Jong i wsp. 2026].
Cyjacja, owoce i nasiona
Cyjacjum jest niewielkim kwiatostanem skupiającym silnie zredukowane kwiaty. U tego gatunku jego żółtozielone gruczoły są owalne do trapezowatych i wyraźnie wypukłe w widoku z boku. Szyjki słupka pozostają wolne od nasady. Trójdzielna torebka ma około 7 × 4 mm, zaokrąglone naroża i wklęsłą górną powierzchnię. Kuliste nasiona o wymiarach około 2 × 2 mm są ciemnobrązowe, z jaśniejszymi smugami i plamkami [De Jong i wsp. 2026].
Główny okres kwitnienia na opisanych stanowiskach przypada od listopada do marca. Mniej obfite kwitnienie obserwowano także od czerwca do sierpnia. Terminy te dotyczą południowych Indii i stanowią informację o fenologii gatunku w badanym regionie [De Jong i wsp. 2026].
Występowanie i stan poznania
Gatunek opisano ze skalistych wzgórz i wychodni południowej części płaskowyżu Dekan, od Karnataki po Andhra Pradesh. Autorzy wskazali przekształcanie niewielkich wzgórz jako zagrożenie części stanowisk i zaproponowali kategorię niedostatecznie rozpoznany, DD. Jest to ocena z protologu. Zasięg oraz możliwość kontaktu z E. tortilis wymagają dalszych badań terenowych. Ewentualne krzyżowanie tych gatunków pozostaje pytaniem badawczym [De Jong i wsp. 2026].
Powiązane artykuły
Powiązane karty roślin
Data utworzenia
Ostatnia modyfikacja