Odrębna linia z Ocoa
Rewizja z 2024 roku przypisała rośliny z Ocoa do Eriosyce robusta, obecnie akceptowanej w POWO. Badanie mikrosatelitarne z 2022 roku wykazało w tej populacji niską zmienność na tle pozostałych badanych stanowisk. Interpretację należy odnosić do niewielkiej próby dziewięciu osobników i zastosowanych markerów. Wynik wskazuje populację istotną dla dalszych badań ochronnych [Villalobos-Barrantes i wsp. 2022] [Walter i wsp. 2024] [2-WWW].
Żebra, areole i kwiaty
Pęd jest kulisty, czasem wydłużony, o średnicy około 10–20 cm. Wiązkowym korzeniom towarzyszy nadziemny korpus z 13–20 szerokimi, głęboko wciętymi żebrami. Duże areole osiągają 7–20 mm długości i są oddalone od siebie o około 1–4 cm. Ciernie są mocne, szarobrązowe. Proporcje żeber i areol odgrywają istotną rolę w diagnozie [Walter i wsp. 2024].
Kwiaty mają około 4–5 cm długości, z wydłużoną, brunatnoczerwoną częścią okrywającą zalążnię. Listki okwiatu są w dolnej części purpurowe lub karminowe, a wyżej bladożółte. Powierzchnia łupiny nasion łączy guzki i żebrowanie. Zestawienie tych cech pozwala porównywać gatunek z pozostałymi liniami kompleksu [Walter i wsp. 2024].
La Campana i zagrożenia
Znany zasięg skupia się w rejonie La Campana. Zabudowa, instalacje przesyłowe, intensywne rolnictwo i pożary wpływają na siedliska. Autorzy rewizji z 2024 roku zaproponowali kategorię zagrożony, EN, przy zasięgu występowania mniejszym niż 5000 km². Ochrona zróżnicowania rodzaju obejmuje zachowanie takich lokalnych populacji wraz z otaczającymi je siedliskami [Walter i wsp. 2024].
Powiązane artykuły
Synonimy i nazwy w literaturze
Pyrrhocactus robustus · Neochilenia robusta · Eriosyce curvispina var. robusta · Eriosyce curvispina subsp. robusta · Neoporteria tuberisulcata var. robusta · Horridocactus robustus · Neochilenia robusta var. vegasana · Neoporteria tuberisulcata var. vegasana · Pyrrhocactus horridus var. robustus · Pyrrhocactus robustus var. vegasanus [2-WWW]
Powiązane karty roślin
Data utworzenia
Ostatnia modyfikacja