Strombocactus disciformis subsp. esperanzae

Nazwa i miejsce występowania

Strombocactus disciformis subsp. esperanzae Glass & S.Arias został opisany w 1996 r. POWO przyjmuje go jako podgatunek występujący naturalnie w Guanajuato. Dawne nazwy S. pulcherrimus, Ariocarpus pulcherrimus, Pediocactus pulcherrimus i S. disciformis var. esperanzae są jego synonimami. [2-WWW]

Materiał porównawczy opisany w 2010 r. pochodził z Sierra Gorda, z okolic Xichú, gdzie rośliny rosły na stromych ścianach kanionu ze skałami łupkowymi. W późniejszych badaniach rozwoju nasion i nektarników wykorzystano rośliny kolekcji UNAM oraz regionalnego ogrodu botanicznego w Cadereyta. Autorzy tych badań nie znaleźli okazów na sprawdzanej naturalnej lokalizacji. Ta obserwacja nie określała całego zasięgu ani liczebności podgatunku. [Arias i Sánchez-Martínez 2010, Arias i Sánchez-Martínez, s. 621. Camacho-Velázquez i wsp., Flora, s. 90, Botanical Sciences, s. 101] [Camacho-Velázquez i wsp. 2018, Arias i Sánchez-Martínez, s. 621. Camacho-Velázquez i wsp., Flora, s. 90, Botanical Sciences, s. 101] [Camacho-Velázquez i wsp. 2019, Arias i Sánchez-Martínez, s. 621. Camacho-Velázquez i wsp., Flora, s. 90, Botanical Sciences, s. 101]

Pęd i magentowe kwiaty

Porównanie z 2010 r. podaje pędy kuliste do wydłużonych, wysokości 2,5–4,5 cm i średnicy 4–5 cm. Areole miały 1–5 prostych, giętkich cierni długości 0,8–2 cm. Ich barwa była szarawa z ciemniejszym końcem lub ciemnymi pasmami. Ciernie wcześnie opadały. Nakładające się brodawki zachowują charakterystyczny łuskowaty układ rodzaju. [Arias i Sánchez-Martínez 2010, s. 619–621, tabela 1]

Kwiaty miały 2,5–3,5 cm długości i 1,1–2 cm średnicy. Intensywnie magentowa barwa obejmuje okwiat i gardziel. Późniejsze obserwacje wykazały nieco jaśniejszy odcień na brzegach listków okwiatu oraz dzienne otwieranie kwiatu. W porównaniu botanicznym owoce były czerwonopurpurowe, długości 6–10 mm i średnicy 3–4 mm, otwierające się pojedynczą podłużną szczeliną. [Arias i Sánchez-Martínez 2010, Arias i Sánchez-Martínez, s. 621, tabela 1. Camacho-Velázquez i wsp., s. 102, ryc. 1] [Camacho-Velázquez i wsp. 2019, Arias i Sánchez-Martínez, s. 621, tabela 1. Camacho-Velázquez i wsp., s. 102, ryc. 1]

Nektarnik i jego wydzielina

Pierścieniowaty nektarnik otacza podstawę szyjki słupka poniżej przyczepu najgłębiej położonych pręcików. Jego skórka ma stosunkowo płaskie komórki, a miękisz wydzielniczy w badanym materiale około 8–9 warstw. Otwory zmodyfikowanych aparatów szparkowych są otwarte przed pełnym rozłożeniem kwiatu i w czasie wydzielania nektaru. Głębiej położony miękisz wiąże tkankę wydzielniczą z sąsiednimi wiązkami przewodzącymi. [Camacho-Velázquez i wsp. 2019, s. 102–104, ryc. 2–3, 5]

W ogrodzie botanicznym pobrano nektar o godzinie 15 z piętnastu kwiatów różnych osobników. Średnia refraktometryczna wartość wyniosła 8,65 ± 3,98°Brix. Publikacja nie określiła jednoznacznie typu podanej miary rozproszenia. Odczyt wykonany w lutym 2018 r. charakteryzuje konkretną próbę. Pomiar nie oznaczał składu cukrów ani ilości energii dostarczanej przez cały kwiat w ciągu dnia. [Camacho-Velázquez i wsp. 2019, s. 102–104, 107]

Nasiona z osnówką

W badaniu z 2018 r. długość nasion bez osnówki wynosiła 0,46 ± 0,03 mm, a z osnówką 0,57 ± 0,04 mm. Są to średnie ± odchylenie standardowe dla 32 nasion, po cztery z ośmiu owoców. Jasna osnówka powstaje z lokalnych podziałów komórek sznureczka po zapłodnieniu i rozwija tkankę z dużymi przestworami powietrznymi. Nasiona w doświadczeniu z wodą destylowaną pozostawały na powierzchni przez 25 dni. [Camacho-Velázquez i wsp. 2018, s. 90–94, ryc. 2–4, 7]

W materiale uzyskanym z ręcznie zapylanych roślin kolekcyjnych średnia liczba zalążków wynosiła 933 ± 307,5, a rozwiniętych nasion 596 ± 177,6. Liczby zalążków w zalążni i nasion w owocu określono w dziesięciu próbach. Obliczony ze średnich udział rozwiniętych nasion względem zalążków wynosił 63,87%. Warunki powstania tego materiału różniły się od terenowych prób dwóch pozostałych taksonów. [Camacho-Velázquez i wsp. 2018, s. 91, 93–94, 100]

Kiełkowanie i początek wzrostu

Na wilgotnej bibule w szalkach, przy 25°C i dwunastogodzinnym fotoperiodzie, wykiełkowało średnio 92,08 ± 7,75% nasion. Wartość oznacza średnią ± odchylenie standardowe ośmiu powtórzeń po 30 nasion. Obserwacja trwała 30 dni, a nasion nie skaryfikowano ani nie dezynfekowano. Po wydostaniu się korzonka hipokotyl rozszerza się, liścienie i hipokotyl zielenieją, a młoda kulista roślina tworzy brodawki i areole w części szczytowej. [Camacho-Velázquez i wsp. 2018, s. 91, 94–95, ryc. 8]

Wynik opisuje zdolność do kiełkowania określonej partii z kolekcji botanicznej. Późniejszy wzrost siewek w skalnym mikrosiedlisku stanowi osobny etap biologii podgatunku. Podstawy budowy osnówki oraz porównanie metod siewu przedstawiono w artykule o nasionach Strombocactus. [Camacho-Velázquez i wsp. 2018, s. 90, 100]

Powiązane artykuły