Strombocactus disciformis subsp. disciformis

Nazwa i zasięg

Plants of the World Online przyjmuje Strombocactus disciformis subsp. disciformis jako podgatunek o naturalnym zasięgu od Querétaro do Hidalgo. Dawne nazwy S. jarmilae, S. disciformis subsp. jarmilae, var. seidelii i S. turbiniformis należą do jego synonimii. Podgatunek esperanzae pozostaje osobnym przyjętym taksonem. [2-WWW] [2-WWW]

Korpus, ciernie i owoce

Porównanie morfologiczne z 2010 r. opisuje pęd kulisty, spłaszczony lub zwężający się ku podstawie, rzadziej cylindryczny, wysokości 3–12 cm i średnicy 3–9 cm. Z areoli wyrastało 1–5 giętkich cierni długości 0,7–1,5 cm, prostych do zakrzywionych, szarawych z ciemniejszym wierzchołkiem. Ciernie wcześnie opadały. Kwiaty miały 2,6–3,2 cm długości i 2–3,2 cm średnicy. [Arias i Sánchez-Martínez 2010, s. 621, tabela 1]

Okwiat jest biały do żółtawobiałego, a gardziel czerwona. Owoce długości 7–10 mm i średnicy 6–7 mm zmieniają barwę od zielonej do czerwonawobrązowej z magentowym odcieniem. Pękają zwykle w dwóch do czterech podłużnych miejscach. Cechy te pochodzą z porównania botanicznego i służą identyfikacji materiału. [Arias i Sánchez-Martínez 2010, s. 621, tabela 1]

Nektarnik kwiatu

W otwartym w dzień, lejkowatym kwiecie nektarnik tworzy pierścień wokół nasady szyjki słupka. Jego skórka ma lekko wypukłe komórki. Poniżej niej badacze widzieli około 10–12 warstw komórek wydzielniczych, głębiej większe komórki miękiszu związanego z wiązkami przewodzącymi. Nektar opuszcza tkankę przez nektarostomy. Podana grubość dotyczy badanego materiału histologicznego. [Camacho-Velázquez i wsp. 2019, s. 102–104, ryc. 2–4]

Nektar pobrany w ogrodzie botanicznym w lutym 2018 r. miał średni odczyt 22,09 ± 7,42°Brix. Próbę stanowiło 15 kwiatów różnych osobników, pobieranych o godzinie 15. Typ miary rozproszenia nie został w metodach jednoznacznie określony. Pomiar refraktometryczny charakteryzuje rozpuszczone substancje w wydzielinie, a identyfikację poszczególnych cukrów pozostawiono do dalszych badań. [Camacho-Velázquez i wsp. 2019, s. 102–104, 107]

Nasiona i siewki

Nasiona mają jasną osnówkę i okrywę, której zewnętrzne komórki są wyraźnie wypukłe. W pomiarze z 2018 r. ich długość bez osnówki wynosiła 0,41 ± 0,02 mm, a wraz z osnówką 0,53 ± 0,04 mm. Są to średnie ± odchylenie standardowe 32 nasion, po cztery z ośmiu owoców. Powstająca ze sznureczka osnówka zawiera miękisz z przestworami powietrznymi. Ta struktura odróżnia nasiona obu podgatunków S. disciformis od pozbawionych osnówki nasion S. corregidorae. [Camacho-Velázquez i wsp. 2018, s. 90–93, ryc. 2–7]

Potencjał nasienny oceniono w piętnastu próbach, licząc zalążki w zalążni i rozwinięte nasiona w owocu. Średnia liczba zalążków wynosiła 1035 ± 253,3, a rozwiniętych nasion w owocu 768 ± 258,4. Wyliczony ze średnich udział wynosił 74,20%. Rośliny nominatywnego podgatunku badano w naturalnej lokalizacji w Querétaro. Porównanie z ręcznie zapylanym materiałem subsp. esperanzae obejmuje zatem odmienne warunki powstawania nasion. [Camacho-Velázquez i wsp. 2018, s. 90–91, 93–94, 100]

Osiem powtórzeń po 30 nasion na wilgotnej bibule dało 97,08 ± 3,75% kiełkowania, przy 25°C i 12 godzinach światła. Nasiona obserwowano przez 30 dni bez zabiegów skaryfikacji i dezynfekcji. Wschodząca siewka rozbudowuje szeroki hipokotyl i liczne włośniki krótkiego korzonka. Następnie w części szczytowej pojawiają się drobne brodawki wraz z areolami. Badanie kiełkowania nie wyznacza całorocznych temperatur uprawy dorosłych roślin. [Camacho-Velázquez i wsp. 2018, s. 91, 94–95, ryc. 8]

Powiązane artykuły