Trzy gatunki w przyjętej klasyfikacji
Rodzaj Oehmea ustanowił Franz Buxbaum w 1951 r. Aktualne ujęcie POWO obejmuje O. beneckei, O. sphacelata i O. tonalensis. Dwa ostatnie gatunki Alessandro Guiggi przeniósł z Mammillaria w 2022 r. Dawne nazwy Mammillaria beneckei, M. sphacelata i M. tonalensis pozostają przydatne przy odczytywaniu opisów florystycznych i etykiet starszych kolekcji. [2-WWW] [Guiggi 2022, POWO, stan 11 października 2026; Guiggi, s. 2–3]
Gatunkiem typowym rodzaju jest takson opisany jako Oehmea nelsonii, obecnie należący do synonimów O. beneckei. Typ wskazuje, do której linii należy odnosić nazwę rodzaju przy zmianie jego granic. Historyczne określenie nelsonii ma zatem znaczenie nomenklatoryczne, choć w atlasie prowadzi do karty O. beneckei. [Breslin i Majure 2026] [2-WWW]
Zróżnicowanie budowy
Historyczne wydzielenie Oehmea wiązało się z dużymi, nierówno urzeźbionymi nasionami i budową kwiatów. Rozmiary pędów i kwiatów wymagają opisu osobno dla każdego gatunku. O. sphacelata tworzy rozgałęzione zespoły cienkich pędów, a jej kwiaty w regionalnej florze mają najczęściej 1,5–2 cm długości. Brodawki, ilość cierni i proporcje pędów zmieniają się także pomiędzy jej dwoma podgatunkami. [Breslin i Majure 2026, Breslin i Majure, e331; Flora del Valle de Tehuacán-Cuicatlán, s. 114–119] [Arias i wsp. 2012, Breslin i Majure, e331; Flora del Valle de Tehuacán-Cuicatlán, s. 114–119]
U O. sphacelata regionalna diagnoza wskazuje wodnisty sok, nagie lub skąpo szczeciniaste kąty brodawek, proste ciernie środkowe, czerwone owoce i czarne nasiona. Taką kombinację cech można porównywać z opisami gatunków z historycznie szerokiego rodzaju Mammillaria. Zasięg tych cech w całym Oehmea wymaga osobnego sprawdzenia materiału każdego gatunku. [Arias i wsp. 2012, s. 115]
Siedliska meksykańskie
O. beneckei ma zasięg w zachodnim i środkowym Meksyku. O. sphacelata występuje w Puebla i Oaxaca, a O. tonalensis w Oaxaca. Dla O. sphacelata flora doliny Tehuacán-Cuicatlán dokumentuje siedliska wapienne w zaroślach sucholubnych, sezonowo bezlistnych lasach tropikalnych i lasach dębowych, na wysokości 900–2100 m n.p.m. Ta mozaika roślinności pokazuje, jak szeroki zakres siedlisk może mieścić się w obrębie jednego regionalnego zespołu stanowisk. [2-WWW] [2-WWW] [2-WWW] [Arias i wsp. 2012, Flora del Valle de Tehuacán-Cuicatlán, s. 117, 119]
Filogeneza i propozycja z 2026 roku
W analizie plastydowej Breslina i współautorów z 2021 r. O. sphacelata (w pracy jako Mammillaria sphacelata) znalazła się przy podstawie kladu obejmującego badane Coryphantha. Autorzy wskazali ją jako element odrębnej grupy morfologicznej i zaznaczyli potrzebę włączenia pozostałych potencjalnie spokrewnionych gatunków. Wówczas próba taksonomiczna pozwalała rozpoznać interesujące położenie tego jednego gatunku. [Breslin i wsp. 2021, s. 312–316]
Breslin i Majure w 2026 r. opublikowali kombinacje Oehmea napina oraz O. zephyranthoides, zapowiadając pełniejszą analizę filogenomiczną i biogeograficzną. W dniu sprawdzenia POWO zachowuje przyjęte nazwy Mammillaria napina i M. zephyranthoides. Artykuł taksonomiczny przedstawia obie propozycje wraz z ich podstawą i zakresem opublikowanych danych. [Breslin i Majure 2026, POWO, stan 11 października 2026] [2-WWW] [2-WWW]