Nazwy i typ rodzaju
POWO przyjmuje nazwę Oehmea beneckei (C.Ehrenb.) Buxb. Kombinację opublikowano w 1951 r. w Sukkulentenkunde. W starszej literaturze występują nazwy Mammillaria beneckei i Dolichothele beneckei. W tym samym gatunku POWO umieszcza m.in. Mammillaria balsasoides, M. guiengolensis oraz takson określany jako Oehmea nelsonii. [2-WWW]
Buxbaum oparł rodzaj Oehmea na O. nelsonii, odnosząc do podobnej grupy także Mammillaria beneckei. Późniejsze połączenie tych nazw oznacza, że przy badaniu odrębności Oehmea trzeba uwzględniać linię reprezentowaną przez obecne O. beneckei. W pracy nomenklatorycznej z 2026 r. przytoczono tę historię jako podstawę właściwego zastosowania nazwy rodzaju. [Breslin i Majure 2026, e331, część o Oehmea]
Pęd, brodawki i haczykowaty cierń
Pierwotny opis materiału Neomammillaria nelsonii, obecnie włączanego do Oehmea beneckei, przedstawia kulisty pęd o średnicy 5 cm. Liczne cylindryczne brodawki mają 5–7 mm długości, a ich kąty są nagie. Około piętnastu białych, igłowatych cierni promienistych osiąga 6–8 mm. Spośród kilku cierni środkowych jeden jest wyraźnie grubszy, brązowy do czarnego, mocno haczykowaty i długości 12–15 mm. Pozostałe przypominają ciernie promieniste. Pomiary dotyczą materiału E. W. Nelsona z urwisk La Salada w Michoacán, zebranego 23 marca 1903 r., numer 6932. [Britton i Rose 1923, s. 163; materiał opisany jako Neomammillaria nelsonii]
Kwiaty, owoce i nasiona
Diagnoza w The New Cactus Lexicon opisuje kwiaty długości około 2–2,5 cm i średnicy 3–4 cm. Wewnętrzne listki okwiatu są pomarańczowożółte, zewnętrzne zielone, a znamię ma trzy do pięciu pomarańczowych łatek. [Hunt i wsp. 2006, s. 150; Mammillaria beneckei]
W opisie Brittona i Rose’a owoce materiału nelsonii są czerwone, bardzo smukłe, maczugowate, długości 3 cm lub większej, z niewielką liczbą nasion. Kuliste, czarne nasiona mają około 2 mm średnicy i nierówno urzeźbioną łupinę. U podstawy znajduje się zagłębiona, trójkątna, biała blizna po połączeniu nasiona ze sznureczkiem (hilum). Duże nasiona odgrywały następnie istotną rolę w historycznym wydzieleniu Oehmea. [Britton i Rose 1923, Britton i Rose, s. 163; zakres materiału nelsonii] [Breslin i Majure 2026, Britton i Rose, s. 163; zakres materiału nelsonii]
Zasięg i środowisko
Rodzimy zasięg podawany przez POWO obejmuje zachodni i środkowy Meksyk. Gatunek ma postać sukulentowego półkrzewu i jest przypisany do biomu pustyń oraz suchych zarośli. Breslin i Majure omawiają O. beneckei jako składnik szerszej, przede wszystkim meksykańskiej tropikalnej grupy Oehmea, z częścią zapisów sięgających Sinaloa. Zapis biomu w bazie i obraz regionalny rodzaju mają różną skalę przestrzenną. [2-WWW] [Breslin i Majure 2026]
Cechy w dyskusji o pokrewieństwie
Wydzielenie historycznej grupy Oehmea łączono z dużymi kwiatami oraz dużymi nasionami o nierównej, brodawkowatej powierzchni. Breslin i Majure wracają do tych cech przy uzasadnianiu granic rodzaju. Charakterystyka ta opisuje podstawę klasyfikacji; porównanie wielkości organów z pozostałymi gatunkami wymaga pomiarów pochodzących z ich własnych diagnoz. [Breslin i Majure 2026, e331]
W badaniu Chincoyi i współautorów z 2023 r. materiał Oehmea beneckei (w pracy jako Mammillaria beneckei) znalazł się w jednej z linii obejmujących gatunki tradycyjnie zaliczane do szeroko rozumianej Mammillaria. W tej części drzewa były także M. napina i M. zephyranthoides. Autorzy wskazali potrzebę dalszego badania granic rodzajów. W 2026 r. Breslin i Majure przedstawili rozszerzenie Oehmea, powołując się na dalsze wyniki filogenomiczne. [Chincoya i wsp. 2023, Chincoya i wsp., s. 5–8, 12–14] [Breslin i Majure 2026, Chincoya i wsp., s. 5–8, 12–14]
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Anonim b.d.z, s. pliku 1]
Synonimy i nazwy w literaturze
Mammillaria beneckei · Dolichothele beneckei · Mammillaria nelsonii · Neomammillaria nelsonii · Oehmea nelsonii · Mammillaria balsasoides · Mammillaria guiengolensis [2-WWW]