Mammillaria elongata

Nazwa i zasięg

POWO przyjmuje Mammillaria elongata DC., opublikowaną w 1828 r. Dawne kombinacje Neomammillaria elongata, Krainzia elongata i Leptocladia elongata są jej synonimami. Rodzimy zasięg rozciąga się od Guanajuato do Veracruz w Meksyku. Baza odnotowuje również introdukcję w Hiszpanii, odrębną od naturalnego obszaru pochodzenia. [2-WWW]

Pędy, ciernie i kwiaty

Roślina tworzy skupienia cylindrycznych pędów. Profil RHS opisuje wysokość pojedynczych pędów do około 15 cm, ciernie kremowożółte do brązowych i kwiaty długości około 1,5 cm, jasnożółte lub z różowym odcieniem. Odrosty umożliwiają stopniowe powiększanie kępy i rozmnażanie wegetatywne. [1-WWW]

Regeneracja zwykłej postaci wzrostu

Papafotiou i współautorzy pobierali pojedyncze brodawki z fragmentem tkanki u podstawy z górnej, środkowej oraz dolnej części pędów dwuletnich roślin. Kultura odbywała się na MS z sacharozą 20 g/l, przy 25°C, szesnastogodzinnym fotoperiodzie i 37,5 µmol fotonów/m²/s. Badano po 15 lub 18 eksplantatów na wariant, dwukrotnie powtarzając doświadczenie. [Papafotiou i wsp. 2001, s. 163–164]

U postaci zwykłej pędy regenerowały poprzez kalus. W wariancie NAA 1,07 µM i BA 22,19 µM po 60 dniach pędy powstały na 88% eksplantatów pobranych w październiku oraz 35% pobranych w lutym. Eksplantaty z górnej części pędu miały lepszą odpowiedź niż środkowe, natomiast bazalne w opisanym porównaniu wytwarzały sam kalus. Miejsce wycinka i wcześniejszy stan rośliny matecznej były więc częścią warunków wyniku. [Papafotiou i wsp. 2001, s. 164, tab. 1]

Forma grzebieniasta i pędy zwykłe

Eksplantaty pobrane z samego grzebienia reagowały inaczej niż wycinki poniżej niego. Przy NAA 0,54 µM i BA 0,44 µM wszystkie grzebieniowe wycinki pobrane w październiku wytworzyły początkowo powiększony pęd cristata. Po przeniesieniu na podstawowe MS wyrastały z niego zarówno pędy grzebieniaste, jak i zwykłe. Również kalus pochodzący z cristata dawał obie postaci. [Papafotiou i wsp. 2001, s. 164–167, tab. 2]

Krótsze niż 1 cm pędy grzebieniaste ukorzeniały się w 67% na MS z IBA 0,98 µM. Dalsza aklimatyzacja uprzednio ukorzenionych pędów przebiegała z 90–100% przeżyciem. Po dwóch latach około 80% grzebieniastych roślin nadal zachowywało tę postać, a u pozostałych pojawiały się także pędy zwykłe. Dokładnej liczebności końcowej kohorty nie podano. Praca nie ustalała pierwotnej zmiany genetycznej ani przekazywania cechy przez nasiona. [Papafotiou i wsp. 2001, s. 165–167]

Uprawa i rozmnażanie

RHS zaleca uprawę pod osłoną w przepuszczalnym podłożu dla kaktusów, przy jasnym, filtrowanym świetle i niskiej wilgotności powietrza. W czasie wzrostu podlewanie jest umiarkowane, zimą podłoże utrzymuje się prawie suche. Roślinę rozmnaża się przez odrosty lub siew w 19–24°C. Te wskazówki ogrodnicze opisują odmienny kontekst niż pożywka MS i warunki laboratoryjne doświadczenia regeneracji. [1-WWW]

Materiał grzebieniasty może wytwarzać odrosty o różnej organizacji wzrostu. Wynik Papafotiou i współautorów uzasadnia osobne dokumentowanie pochodzenia sadzonek oraz późniejszych pędów. Zachowanie pokroju w jednym fragmencie rośliny i jego trwałość w kolejnych przyrostach są cechami możliwymi do śledzenia w czasie. [Papafotiou i wsp. 2001, s. 165–167]

Powiązane artykuły

Materiały z archiwum autora

Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Schumann 1890, s. pliku 54] [Anonim b.d.aa, s. pliku 1]