Tożsamość i rozpoznawanie
POWO przyjmuje Aztekium hintonii jako odrębny gatunek. Zasięg obejmuje Nuevo León i Tamaulipas. Nazwa × Aztekonia hintonii, spotykana w alternatywnej klasyfikacji z 2014 r., jest w tej bazie synonimem. [2-WWW]
W protologu opisano zwykle pojedynczy pęd około 8,5 cm wysokości i 10 cm średnicy, wyjątkowo większy. Żebra mają poprzeczne prążkowanie, a ich krawędzie z wiekiem grubieją i zaokrąglają się. Trzy zakrzywione, szybko odpadające ciernie osiągały 7–13 mm. Różowe lub purpurowe kwiaty wyrastają przy wierzchołku. Opisane rośliny rosły na gipsie, razem z Geohintonia mexicana. [Glass i Fitz Maurice 1992]
Anatomia małego pędu
Badanie Vázquez-Sánchez i współautorów z 2017 r. uwzględniło A. hintonii w zestawieniu 135 taksonów Cacteae. Gatunek zaklasyfikowano do roślin kulistych, z ciągłymi żebrami. Wtórne drewno należało do typu bezwłóknistego, natomiast tkanki kory i rdzenia były miękiszowe. Tym samym stosunkowo masywny wygląd powierzchni łączy się z wnętrzem, w którym znaczący udział zachowują komórki o cienkich ścianach. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2017]
W drewnie tego typu naczyniom towarzyszą cewki szerokopasmowe. Ich szerokie, pierścieniowe lub spiralne zgrubienia nie pokrywają całej ściany komórki. Cieńsze odcinki mogą odkształcać się wraz ze zmianami zawartości wody w pędzie. Na poziomie całego organu taka budowa daje inne możliwości deformacji niż ciągłe pasma silnie zdrewniałych włókien. Autorzy uznali powiązanie rodzaju drewna, geometrii pędu i pozostałych tkanek podporowych za ważny kierunek wyjaśnienia przystosowań do suszy. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2017]
Najbliższym porównaniem jest współwystępująca Geohintonia mexicana. Jej drewno zmienia budowę w rozwoju i w późniejszej części wytwarza włókna. U badanego A. hintonii utrzymywał się typ bez włókien. Pokrewne rośliny podobnych rozmiarów mogą więc rozwiązywać problem podtrzymywania uwodnionych tkanek odmiennym udziałem drewna. Jest to wynik anatomii porównawczej, natomiast siły potrzebnej do zgięcia pędów tych dwóch gatunków w tej pracy nie mierzono. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2017]
Siewki w kontrolowanych warunkach
Quail w 2002 r. dokumentował siewki A. hintonii uzyskane w pojemnikach pod sztucznym światłem. Wolno rosnące gatunki utrzymywał przez pierwszą zimę we wzroście, a do światła dziennego przenosił latem drugiego roku. Następnie osłaniał je rozpraszającą światło folią. Ten sposób postępowania dotyczył młodych roślin w jego ogrzewanym propagatorze. Łączył kontrolę wilgoci z łagodnym przejściem do warunków szklarniowych. [Quail 2002]
Budowę wewnętrzną A. hintonii i Geohintonia mexicana porównuje artykuł „Jak pęd kaktusa zachowuje kształt podczas suszy”. Osobną dokumentację mikroskopową powierzchni zawiera karta A. ritteri. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2017] [Porembski 1996]
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Kaktusy i Inne 2005a, s. pliku 31, 32]
Synonimy i nazwy w literaturze
× Aztekonia hintonii [2-WWW]