Rozpoznanie w ujęciu rewizji
Rewizja z 2017 r. opisuje Opuntia humifusa jako krzew rozesłany lub lekko wznoszący się w cieplejszej części roku, tworzący zwarte skupienia. Człony są eliptyczne do okrągławych, ciemnozielone, bez sinego nalotu, długości 9–15 cm i szerokości 5,7–8,3 cm. Korzenie są wiązkowe. [Majure i wsp. 2017]
W przyjętej diagnozie długie ciernie są nieobecne, a mało widoczne glochidia mają kolor słomkowy, z wiekiem jasnobrązowy lub bursztynowy. Okwiat jest całkowicie żółty, bez czerwonej nasady wewnętrznych listków; znamię białe, 6–7-klapowe. Cechy te należy oceniać łącznie, ponieważ blisko spokrewnione populacje mogą wykazywać cechy pośrednie. [Majure i wsp. 2017]
Kwiaty, owoce i sezonowość
W amerykańskim materiale rewizyjnym kwitnienie przypadało na maj i czerwiec, na północy także lipiec. Owoce osiągały 4,2–4,8 cm długości, zachowywały kolor zielony lub przybierały barwę czerwoną bądź pomarańczowoczerwoną i mogły utrzymywać się przez zimę. Nasiona miały 3–3,5 mm długości i stosunkowo wąski pas osłony funikularnej. [Majure i wsp. 2017]
Zimą człony tracą turgor i poprzecznie się marszczą. Badania fizjologiczne materiału oznaczanego w starszych pracach jako O. humifusa łączyły aklimatyzację do chłodu ze zmianami uwodnienia i własności wody w tkankach. Przypisanie konkretnego wyniku dzisiejszemu gatunkowi wymaga zgodności pochodzenia i identyfikacji badanej populacji. [Majure i wsp. 2017] [Goldstein i Nobel 1994]
Rozmieszczenie i siedlisko
Rewizja wschodnioamerykańskich populacji lokuje główną część zasięgu wzdłuż wschodniej krawędzi Appalachów i ku wybrzeżu Atlantyku. Gatunek rośnie na wychodniach skalnych, piaszczystych glebach nadmorskich i suchych wzniesieniach. Aktualny POWO ujmuje zasięg szerzej, uwzględniając również część Meksyku; szczegółowy opis siedlisk w rewizji dotyczy materiału ze Stanów Zjednoczonych. [Majure i wsp. 2017] [2-WWW]
Kompleks dawnych nazw
Starsze opracowania stosowały O. humifusa w szerokim znaczeniu, obejmującym m.in. dzisiejsze O. cespitosa i O. mesacantha. Wąsko rozumiana O. humifusa jest tetraploidem, dla którego podano 2n = 44. Analizy wskazują na mieszane pochodzenie od linii południowo-wschodniej i południowo-zachodniej kompleksu, a dokładna sekwencja krzyżowań pozostaje hipotezą badawczą. [Majure i wsp. 2017] [Majure i wsp. 2012a]
W porównaniu z typową O. cespitosa wyróżniają ją ciemniejsze, niesine człony, słomkowe glochidia i jednolicie żółte kwiaty. Nazwa widniejąca na starszej etykiecie uprawnej może odnosić się do dawnego kompleksu; tożsamość rośliny ustala się według pełnego zestawu cech. [Majure i wsp. 2017]
Wyniki doświadczeń nad zimowaniem
Badania materiału oznaczanego historycznie jako O. humifusa opisują zimową utratę wody, zmiany cukrów, mannitolu i śluzu. Materiał z Bald Knob w Wirginii tracił wodę podczas aklimatyzacji mimo wilgotnego podłoża. W porównaniu trzech opuncji przy 30/20°C i 10/0°C, po 3–4 tygodniach i przy czterech roślinach na gatunek, wzrost stężeń cukrów towarzyszył zmianie stosunków wodnych. Wyniki odnoszą się do oznaczenia i populacji z prac, bez automatycznego przypisania do dzisiejszych wydzieleń kompleksu. [Goldstein i Nobel 1994] [Loik i Nobel 1991]
Badanie materiału z Iowa wykazało sezonowe ograniczenie nocnego pobierania CO₂ i silny spadek uwodnienia zimą. Dane wyjaśniają biologiczne podłoże spłaszczania i marszczenia członów. Sam wygląd nie rozstrzyga jednak, czy obserwowany okaz prawidłowo się aklimatyzuje. Należy uwzględnić stan korzeni, spoistość tkanek i przebieg zmian. [Koch i Kennedy 1980] [Fleischer i Schütz 1978]
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Romulski b.d., s. pliku 8] [Sukulenty b.d.b, s. pliku 2, 3] [Kaktusy i Inne 2005a, s. pliku 3, 55] [Modrakowski 2005, s. pliku 46, 47]