Weberocereus tunilla

Pokrój w lesie

W La Selva w Kostaryce Weberocereus tunilla rósł wysoko w koronach drzew lasu pierwotnego i starszego lasu wtórnego. Zielone bezlistne pędy wspinały się po pniach, a następnie rozrastały na dużych gałęziach. Autorzy często znajdowali rośliny na wysokości 25–40 m. Kwiaty powstawały przy końcach zwisających pędów, które oddalały je od gałęzi podtrzymujących kaktus. [Tschapka i wsp. 1999, s.554–555]

Jedna noc kwiatu

Kwiaty otwierały się wieczorem i działały przez jedną noc. W badanym materiale miały około 5–6 cm długości i otwór o średnicy 2–3 cm. Woskowobiały okwiat miał przytłumiony różowy odcień. Otwarty kwiat wydzielał silny piżmowy zapach. Po godzinie 4 zaczynał się zamykać, a po 5 dostęp do niego był zamknięty. [Tschapka i wsp. 1999, s.555]

Nektar i przenoszenie pyłku

W całonocnych zbiórkach dwanaście kwiatów wydzieliło średnio 354 ± 76 µl nektaru. Jest to suma kolejnych godzinnych pobrań. Stężenie cukrów zmieniało się w przybliżeniu od 15% do 19% masowych. W czasie odwiedzin nietoperz głęboko wkładał głowę do kwiatu, a pyłek osiadał przede wszystkim na podbródku i gardle. [Tschapka i wsp. 1999, s.555–557]

Obserwacje wskazały Glossophaga commissarisi, Hylonycteris underwoodi i Lichonycteris obscura jako odwiedzających. Dla dwóch pierwszych gatunków stwierdzono także pyłek kaktusa na schwytanych zwierzętach. L. obscura rozpoznano na fotografii przy kwiecie, choć w małej próbie jedenastu schwytanych osobników pyłku nie wykryto. Mrówki pobierały nektar, a autorzy ocenili ich udział w zapylaniu jako bardzo mało prawdopodobny. [Tschapka i wsp. 1999, s.557–558]

Powiązane artykuły