Kwiat pod koroną drzewa
Zwisający pęd Weberocereus tunilla oddala kwiat od gałęzi, na której rośnie kaktus. W La Selva w Kostaryce autorzy znajdowali te epifity wysoko w koronach lasu. Pędy wspinały się po pniach i rozrastały na dużych poziomych gałęziach. Części z kwiatami zwisały poniżej podpory i pozostawiały wolną przestrzeń wokół wejścia do kwiatu. [Tschapka i wsp. 1999, s.554–555]
Autorzy nazwali tę sytuację funkcjonalną flageliflorią. U wielu roślin kwiaty zwisają na wydłużonych szypułkach. Tutaj ich położenie wynika z rozwoju głównego pędu kaktusa. Taka ekspozycja ułatwia dostęp zwierzęciu unoszącemu się w powietrzu. Możliwy wpływ oddalenia od liści na wykrywanie echolokacyjne pozostaje w tej pracy interpretacją. [Tschapka i wsp. 1999, s.557]
Nocny rytm i nektar
Kwiat otwierał się szybko, w ciągu około piętnastu minut. Miał woskowobiały okwiat z przytłumionym różowym odcieniem i silny piżmowy zapach. Działał przez jedną noc. Nad ranem zaczynał się zamykać i po godzinie 5 stawał się niedostępny. W ten sposób obserwacje dotyczyły nocnych odwiedzin w krótkim okresie funkcjonowania kwiatu. [Tschapka i wsp. 1999, s.555]
Wydzielanie nektaru rozpoczynało się po otwarciu kwiatu i osiągało największe tempo około północy. Średnia całonocna ilość z dwunastu kwiatów wyniosła 354 ± 76 µl. Pomiar powstał przez sumowanie godzinnych pobrań. Rycina dobowego przebiegu opierała się na jedenastu kwiatach. Stężenie cukrów rosło z około 15% do 19% masowych, a następnie znowu spadało. [Tschapka i wsp. 1999, s.555–556, ryc.2]
Nietoperz przy wejściu do kwiatu
Nietoperze zwykle piły w locie zawisającym, a pojedyncza wizyta trwała mniej niż sekundę. Głowa sięgała głęboko do wnętrza kwiatu. Pyłek osiadał przede wszystkim na podbródku i gardle, skąd mógł być przeniesiony na znamię kolejnego kwiatu. Rzadziej zwierzę chwytało kwiat pazurkami kciuków i stopami. [Tschapka i wsp. 1999, s.556–557]
W badaniu rozpoznano Glossophaga commissarisi, Hylonycteris underwoodi i Lichonycteris obscura. Pyłek kaktusa znaleziono na 6,9% z 317 badanych G. commissarisi oraz na 26,3% z 57 H. underwoodi. L. obscura udokumentowano przy kwiecie na fotografii. Pyłku nie wykryto na jedenastu schwytanych osobnikach tego rzadkiego gatunku. Każdy z tych wyników opisuje inną część dowodu na odwiedzanie rośliny. [Tschapka i wsp. 1999, s.557]
Kwitnienie i zakres dowodów
Cztery wybrane rośliny obserwowano codziennie przez rok. Kwitnienie następowało nieregularnymi seriami, z największą liczbą kwiatów między marcem a sierpniem. Na jednej roślinie kilka dni kwitnienia mogło przeplatać się z miesiącami bez kwiatów. Równoległe znajdowanie pyłku na nietoperzach pozwalało śledzić dostępność roślin także poza czterema osobnikami objętymi liczeniem. [Tschapka i wsp. 1999, s.555–557, ryc.3]
Odwiedziny, położenie pyłku na zwierzętach i obserwowane owocowanie wspierają wniosek o zapylaniu przez nietoperze w La Selva. Praca przedstawia obserwacje terenowe, bez eksperymentalnego porównania skuteczności poszczególnych gatunków zapylaczy. Próby z innymi kaktusami w szklarni wykazały, że Glossophaga soricina potrafi odwiedzać ich kwiaty. Ten odrębny wynik dotyczy kontrolowanych warunków szklarniowych. [Tschapka i wsp. 1999, s.557–558]
Opracowanie na podstawie pełnego tekstu oryginalnego badania terenowego.
Bat Pollination of Weberocereus tunilla, an Epiphytic Rain Forest Cactus with Functional Flagelliflory
Tschapka M., von Helversen O., Barthlott W., Bat Pollination of Weberocereus tunilla, an Epiphytic Rain Forest Cactus with Functional Flagelliflory, Plant Biology, 1999, 1(5):554-559, doi: 10.1111/j.1438-8677.1999.tb00783.x
Obserwacje nocnych kwiatów, nektaru i nietoperzy odwiedzających Weberocereus tunilla w La Selva w Kostaryce.