Nazwa i pochodzenie
Turbinicarpus valdezianus występuje naturalnie w północno-wschodnim Meksyku. Gatunek opisano początkowo jako Pelecyphora valdeziana. W literaturze pojawiał się również jako Normanbokea valdeziana i Gymnocactus valdezianus. POWO ujmuje nazwę T. valdezianus var. albiflorus jako synonim gatunku, dlatego publikacje pod tą nazwą odnoszą się do wyróżnionego przez autorów białokwiatowego materiału w obrębie obecnie przyjętego gatunku. [2-WWW]
Materiał do badania mikrobudowy cierni pochodził z nasion oznaczonych TCG 2001, z lokalizacją Saltillo w Coahuila. Rośliny rosły w kolekcji autora. Ta informacja pozwala powiązać opis mikroskopowy z udokumentowanym pochodzeniem, zamiast traktować pojedynczą próbę jako pomiar wszystkich populacji gatunku. [Mosco 2009, s. 120–122, tab. 1]
Pierzaste ciernie
Długie wypustki komórek skórki odstają od osi ciernia i tworzą pierzastą powierzchnię. Skórka była ciągła, a ściany włókien we wnętrzu cierni radialnych grube. W tabeli badania ich średnia grubość wynosiła 4,1 ± 0,9 µm. Wartość jest średnią ze zmiennością pomiarów komórek w preparatach badanego materiału. U tego gatunku, ze względu na trudności techniczne, autor wykonywał od dziesięciu do dwudziestu pomiarów danej cechy. [Mosco 2009, s. 120, 122, tab. 2]
Pierzasty wygląd utrzymuje się u dorosłych roślin. Mosco interpretuje go jako zachowanie cechy spotykanej u młodocianych kaktusów, czyli neotenię. Osłanianie powierzchni pędu przez gęstą warstwę cierni jest proponowanym wyjaśnieniem jej znaczenia. Praca nie zawiera pomiarów ilości światła docierającego do pędu ani fotosyntezy pod tą osłoną, więc funkcja pozostaje hipotezą odnoszącą się do obserwowanej budowy. [Mosco 2009, s. 126–127]
Tkanki pędu
W badaniu anatomicznym komórki skórki oglądane z góry miały wydłużony wieloboczny zarys i faliste ściany boczne. Pod skórką występowały kryształy pryzmatyczne. W rdzeniu stwierdzono druzy, czyli skupienia kryształów o innej geometrii. Oba typy występowały zatem w różnych częściach tego samego pędu. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2019, wersja online, s. 2–3, ryc. 1C]
Głębsze tkanki obejmowały miękisz asymilacyjny oraz magazynujący, a drewno zawierało naczynia i cewki szerokowstęgowe. Budowa ta łączy przewodzenie z dużym udziałem miękiszu. Obserwacja preparatów opisuje stan tkanek konkretnego materiału, podczas gdy ilość magazynowanej wody i reakcję na suszę ustala się w doświadczeniu fizjologicznym. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2019, wersja online, s. 2–4]
Rozmnażanie in vitro i hiperhydryczność
W kulturze in vitro pędy mogą rozwijać się jako nadmiernie uwodnione, szkliste i kruche. García Osuna i współautorzy porównali kilka dodatków do pożywki u T. valdezianus. Wszystkie warianty zawierały kinetynę. W badanym układzie paklobutrazol zwiększył liczbę nowych pędów, a objawy hiperhydryczności nie wystąpiły w tym wariancie. Proheksadion wapnia, kwas salicylowy i kwas benzoesowy zwiększały odsetek eksplantatów z objawami względem kontroli. [García Osuna i wsp. 2011, s. 176–178, tab. 1]
Eksplantaty hodowano w pożywce MS zestalonej agarem, w kontrolowanych warunkach światła i temperatury. Wynik dotyczy kultury pędowej oraz zastosowanego stężenia regulatora wzrostu. Osobny artykuł o hiperhydryczności przedstawia warunki doświadczenia, odsetki eksplantatów z objawami i różnice między namnażaniem a ukorzenianiem. Te etapy wymagają odrębnej oceny jakości roślin. [García Osuna i wsp. 2011, s. 176–179]
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Kaktusy i Inne 2005c, s. pliku 24] [Kaktologia 2009a, s. pliku 7] [Kaktologia 2009b, s. pliku 17] [Neciu b.d., s. pliku 1] [Kaktusy i Inne 2006b, s. pliku 6]
Synonimy i nazwy w literaturze
Pelecyphora valdeziana · Normanbokea valdeziana · Neolloydia valdeziana · Thelocactus valdezianus · Gymnocactus valdezianus · Mammillaria valdeziana · Echinocactus valdezianus · Pelecyphora plumosa · Turbinicarpus valdezianus var. albiflorus · Turbinicarpus valdezianus var. pazoutii [2-WWW]