Turbinicarpus schmiedickeanus

Gatunek i podgatunki

POWO przyjmuje Turbinicarpus schmiedickeanus w zasięgu północno-wschodniego Meksyku, sięgającym Jalisco. Nazwę opublikowano początkowo jako Echinocactus schmiedickeanus. Baza wymienia 14 przyjętych taksonów niższej rangi, w tym odmianę T. schmiedickeanus var. kupcakii. Liczba obejmuje więc łącznie podgatunki i odmianę. [2-WWW]

Nazwy Turbinicarpus flaviflorus, T. rioverdensis i T. klinkerianus spotykane w starszych pracach odpowiadają obecnie odpowiednim podgatunkom T. schmiedickeanus. W opisie badania cierni zachowano tę rangę, ponieważ wynik uzyskany dla jednego podgatunku opisuje jego materiał. Cienkościenny cierń podgatunku flaviflorus ma inną organizację niż cierń podgatunku rioverdensis. [2-WWW] [Mosco 2009]

Papierowa i korkowa faktura

U T. schmiedickeanus subsp. flaviflorus (w publikacji T. flaviflorus) badane ciernie radialne były papierowe, z ciągłą skórką i gładką powierzchnią. Wewnątrz stwierdzono cienkościenne włókna ze światłem komórkowym. W podgatunku rioverdensis (w publikacji T. rioverdensis) ciernie miały korkową fakturę, spękaną skórkę i bardziej zróżnicowaną budowę włókien. [Mosco 2009, s. 122–123, tab. 2]

Mosco opisał pęknięcia sięgające od powierzchni w głąb cienkościennej tkanki wzmacniającej. W powiększeniu taki cierń może mieć luźną strukturę z zachowanymi światłami komórek i przestrzeniami pomiędzy nimi. Związek z elastycznością i delikatnością materiału wynika z oględzin anatomii i jakościowej oceny cierni. Wartości siły zginania lub odporności na zerwanie pozostają poza zakresem tej pracy. [Mosco 2009, s. 123–127]

U podgatunku klinkerianus szczeliny obejmowały skórkę i tkankę wewnętrzną. Autor omawia wcześniejsze doświadczenie ze znacznikiem, wykrywanym po zastosowaniu na cierniu także blisko areoli. Własne badanie Mosco obejmowało budowę cierni. Ilościowy udział takiego transportu w zaopatrzeniu całej rośliny w wodę pozostawał niewyjaśniony. [Mosco 2009, s. 120, 123–127]

Powierzchnia i wnętrze pędu

W porównaniu anatomii pędów hipoderma T. schmiedickeanus miała do czterech warstw komórek. Jest to liczba warstw w zbadanym materiale, a nie stała wartość dla każdego wieku i położenia przekroju. U podgatunków andersonii oraz flaviflorus kutykula miała prążkowaną powierzchnię. Większość pozostałych porównywanych taksonów miała kutykulę gładką. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2019, wersja online, s. 2, ryc. 2A]

W hipodermie występowały kryształy pryzmatyczne, a miękisz kory zawierał drobne wiązki przewodzące. Główne drewno opisywanej linii było bezwłókniste, z cewkami szerokowstęgowymi i niezdrzewniałymi promieniami. Różnice w grubości warstw powierzchniowych i w reliefie kutykuli uzupełniają cechy cierni przy porównaniu materiału poszczególnych podgatunków. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2019, wersja online, s. 2–4]

Granice kompleksu w analizach pokrewieństwa

W analizie z 2019 r. T. schmiedickeanus w ówczesnym ujęciu podgatunkowym nie tworzył grupy odpowiadającej wszystkim przyjętym granicom kompleksu. Część gałęzi drzewa była słabo rozstrzygnięta. Autorzy wskazali potrzebę zwiększenia liczby badanych osobników z naturalnych populacji. Ujęcie POWO pozostaje podstawą nazw kart, a publikacja opisuje nierozstrzygnięte relacje biologiczne. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, s. 414–415] [2-WWW]

Przy porównywaniu siewek i dorosłych roślin cenne są oznaczenie podgatunku oraz numer polowy. Materiały z kolekcji mogą zachowywać konkretne pochodzenie, jak w badaniu cierni. Pozwala to odnieść obserwowany wygląd do zbadanej partii i uniknąć łączenia wyników uzyskanych dla różnych populacji pod jedną dawną nazwą gatunkową. [Mosco 2009, Mosco, s. 120–121. Vázquez-Sánchez i wsp., s. 414–415] [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, Mosco, s. 120–121. Vázquez-Sánchez i wsp., s. 414–415]

Powiązane artykuły