Nazwa i rozmieszczenie
Turbinicarpus pseudopectinatus występuje naturalnie w północno-wschodnim Meksyku. Nazwę opublikowano początkowo jako Pelecyphora pseudopectinata. Wśród dawnych kombinacji są Normanbokea pseudopectinata i Thelocactus pseudopectinatus. Aktualna karta POWO łączy te nazwy z jednym przyjętym gatunkiem. [2-WWW]
Praca nad kiełkowaniem opisuje populacje na wapiennym podłożu w zaroślach pustynnych północno-wschodniego Meksyku. [Flores i wsp. 2008, opis siedliska]
Badanie cierni objęło materiał z nasion TCG 6002 o pochodzeniu Dr Arroyo w Nuevo León. [Mosco 2009, tab. 1]
Mikrobudowa cierni
Badane ciernie radialne miały drewnistą fakturę i skórkę podzieloną na pojedyncze elementy. Na zewnętrznych ścianach komórek znajdowały się krótkie, stożkowate wypukłości. Wnętrze tworzyły włókna o grubych ścianach. To inny sposób wytworzenia szorstkiej powierzchni niż długie, pierzaste wypustki u T. valdezianus. [Mosco 2009, s. 121–122, tab. 2, ryc. 1E]
Powierzchnia skórki i układ włókien tworzą dwa oddzielne poziomy cech ciernia. Zewnętrzne wypukłości kształtują jego relief, a grubość ścian oraz średnica całego ciernia współtworzą sztywność. Mosco oceniał te zależności mikroskopowo i jakościowo. Zakres badania pozwala opisać tkanki, bez przypisywania im niezmierzonych parametrów mechanicznych. [Mosco 2009, s. 120–127]
Hipoderma i tkanki wewnętrzne
Hipoderma pędu miała w badanym materiale jedną warstwę komórek. Ich ściany były cienkie, podczas gdy u większości porównywanych taksonów hipoderma miała ściany zgrubiałe. W tej warstwie występowały kryształy pryzmatyczne. Jest to przykład zmienności tkanek okrywających wewnątrz obecnego rodzaju Turbinicarpus. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2019, wersja online, s. 2]
Kora obejmowała miękisz asymilacyjny i magazynujący z drobnymi wiązkami przewodzącymi. Główne drewno pędu było bezwłókniste, z cewkami szerokowstęgowymi. Połączenie delikatnej hipodermy z takim układem tkanek opisuje konkretną budowę gatunku. Wymagania wodne okazu w doniczce zależą również od korzeni, temperatury i warunków prowadzenia, których to badanie nie porównywało. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2019, wersja online, s. 2–4]
Kiełkowanie nasion
U T. pseudopectinatus istotny wpływ na kiełkowanie miał wiek partii. Wpływ putrescyny nie był istotny. Porównywano różne roczniki, co łączy czas przechowywania z wyjściowymi różnicami nasion. [Flores i wsp. 2008, pełny tekst, wyniki]
Rozmnażanie laboratoryjne i mieszaniec
T. pseudopectinatus należał do gatunków namnażanych z fragmentów siewek przez pobudzanie areoli. Abstrakt pracy z 2005 r. opisuje rozwój pędów w różnych wariantach pożywki, następnie ich ukorzenienie i aklimatyzację. To etapowe rozmnażanie, w którym produkcja pędów oraz uzyskanie samodzielnej rośliny są odrębnymi wynikami. [Dávila-Figueroa i wsp. 2005, abstrakt]
POWO przyjmuje mieszańca Turbinicarpus × mombergeri o formule T. laui × T. pseudopectinatus. Kultura tego mieszańca była przedmiotem badania regeneracji opublikowanego w 2022 r. Informacja o mieszańcu łączy oboje rodziców, a szczegółowe wyniki uzyskane dla niego opisują sam materiał mieszańcowy. [2-WWW] [Santos-Díaz i wsp. 2022, POWO, formula. Santos-Díaz i wsp., abstrakt]
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Kaktusy i Inne 2005c, s. pliku 24] [Biuletyn PTMK, Oddział we Wrocławiu 1989, s. pliku 6]
Synonimy i nazwy w literaturze
Pelecyphora pseudopectinata · Normanbokea pseudopectinata · Mammillaria pseudopectinata · Neolloydia pseudopectinata · Thelocactus pseudopectinatus · Pediocactus pseudopectinatus [2-WWW]