Turbinicarpus lophophoroides

Zasięg i siedlisko badanych populacji

POWO przyjmuje Turbinicarpus lophophoroides jako gatunek północno-wschodniego Meksyku, z zasięgiem sięgającym Jalisco. Basionimem jest Thelocactus lophophoroides. [2-WWW]

Flores i współautorzy opisują populacje z nisko położonych równin San Luis Potosí, porośniętych trawami, okresowo zalewanych i związanych z podłożem zasolonym. [Flores i wsp. 2008, opis siedliska]

Publikacja systematyczna umieszcza T. lophophoroides w obecnym Turbinicarpus. W analizie z 2019 r. pojawia się również w rekonstrukcji rozprzestrzeniania linii z prowincji Altiplanense. Wynik modelu przedstawia hipotetyczną historię zasięgu w obrębie otrzymanego drzewa pokrewieństwa. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, s. 409–411]

Ciernie i powierzchnia pędu

W badaniu Mosco ciernie radialne miały drewnistą fakturę i gładką powierzchnię pojedynczych komórek skórki, a warstwa skórki była podzielona na oddzielne elementy. Włókna we wnętrzu miały zróżnicowaną grubość ścian. Materiał pochodził z nasion BZ 25, z lokalizacją Las Tablas w San Luis Potosí, i był prowadzony w kolekcji autora. [Mosco 2009, s. 121–123, tab. 1–2]

Komórki skórki pędu, oglądane z góry, miały wieloboczny, zbliżony w obu wymiarach zarys i faliste ściany boczne. Pod skórką występowały kryształy pryzmatyczne. Te cechy należą do mikromorfologii pędu i można je porównać z innymi gatunkami przy użyciu preparatów oraz mikroskopii elektronowej. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2019, wersja online, s. 2–3, ryc. 1D]

Wiązki przewodzące w korze

Drobne wiązki kory były amfikrybralne. Ich drewno otaczała warstwa łyka. Taki układ stwierdzono także u T. alonsoi i Rapicactus subterraneus (w pracy Turbinicarpus subterraneus). Wiązki znajdują się w tkankach miękiszowych, które pełnią funkcje asymilacyjne i magazynujące. Przewodzenie w tej strefie jest częścią przestrzennej organizacji soczystego pędu. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2019, wersja online, s. 2–4]

Główne drewno pędu było bezwłókniste. Naczyniom towarzyszyły cewki szerokowstęgowe i niezdrzewniałe promienie. Te obserwacje pokazują układ tkanek w zbadanych okazach. Reakcja gatunku na okresowe zalewanie lub zasolenie wymaga doświadczeń fizjologicznych, oddzielnych od opisu anatomicznego. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2019, wersja online, s. 3–4]

Kiełkowanie i partie nasion

Przechowywane partie T. lophophoroides z różnych roczników różniły się kiełkowaniem. Najlepszy wynik miała najstarsza partia kontrolna. Rok zbioru wiąże czas przechowywania z jakością wyjściową nasion. Hipoteza trwałego banku nasion wymaga osobnego sprawdzenia w glebie. [Flores i wsp. 2008, pełny tekst, metody i dyskusja]

Korzenie jako model badawczy

W korzeniach przybyszowych i transformowanych badano geny ekspansyn EXPA7 i EXPA18 oraz ekstensyny EXT10, związanych ze ścianą komórkową. Abstrakt pracy z 2021 r. opisuje zwiększenie ekspresji EXPA18 pod wpływem stresu osmotycznego, ciepła i chłodu, spadek ekspresji EXPA7 w korzeniach transformowanych i niewykrytą ekspresję EXT10. To dane o aktywności genów w kulturach korzeni. Ich udział przyczynowy w odporności całej rośliny pozostaje tematem dalszych badań. [Martínez-Vázquez i wsp. 2021, abstrakt]

Powiązane artykuły