Nazwa i zasięg
Turbinicarpus laui jest przyjętym gatunkiem o naturalnym zasięgu w północno-wschodnim Meksyku, sięgającym Jalisco. Neolloydia laui oraz Pediocactus laui są synonimami. Aktualna baza obejmuje szerszy obszar niż miejsce pochodzenia pojedynczej partii wykorzystanej w badaniu mikroskopowym. [2-WWW]
W analizie cierni wykorzystano rośliny wyhodowane z nasion TCG 11003, z pochodzeniem Mezquite Grande w San Luis Potosí. Autor prowadził udokumentowaną kolekcję i porównywał wygląd roślin z opisami taksonomicznymi. Wyniki odnoszą się do tego materiału. [Mosco 2009, s. 120–121, tab. 1]
Szczeciniaste ciernie
Ciernie radialne miały szczeciniastą fakturę i ciągłą skórkę, której komórki tworzyły pierzaste wypustki. Ich zewnętrzna powierzchnia różniła się od gładkiej u T. lophophoroides i krótkich wypukłości u T. pseudopectinatus. Włókna we wnętrzu miały ściany cieńsze niż w wielu twardych cierniach innych porównanych taksonów. [Mosco 2009, s. 121–123, tab. 2]
Mosco wiązał szczeciniastą postać z połączeniem cienkiego całego ciernia i stosunkowo słabo zgrubiałych ścian jego włókien. Pozwala to wyjaśnić delikatny wygląd przez organizację tkanki. Sam pierzasty relief występował również u kadenikarpusów opisywanych wtedy jako Turbinicarpus pseudomacrochele. Cecha powierzchni pojawia się więc w więcej niż jednej linii rodzaju historycznego. [Mosco 2009, Mosco, s. 121–127. Vázquez-Sánchez i wsp., s. 412] [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, Mosco, s. 121–127. Vázquez-Sánchez i wsp., s. 412]
Miejsce w obecnym rodzaju
W analizie DNA i cech strukturalnych T. laui należał do Turbinicarpus w wąskim, obecnym ujęciu. W obrębie tej linii część relacji między gatunkami pozostawała słabo rozstrzygnięta. Uzasadnienie granic rodzajów opierało się na większym zbiorze danych niż pojedynczy typ cierni. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, s. 409–414]
Porównanie anatomiczne pędów tej linii opisywało kryształy pryzmatyczne w hipodermie oraz bezwłókniste drewno z cewkami szerokowstęgowymi. Wnioski systematyczne oparto na zestawieniu cech tkanek i danych molekularnych. Zewnętrzna drobność rośliny łączy się więc z budową typową dla badanej linii, przy znacznej zmienności mikromorfologii cierni. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2019, De la Rosa-Tilapa i wsp., wersja online, s. 2–4. Vázquez-Sánchez i wsp., s. 412] [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, De la Rosa-Tilapa i wsp., wersja online, s. 2–4. Vázquez-Sánchez i wsp., s. 412]
Regeneracja z fragmentów siewek
Mata Rosas i współautorzy uzyskali pędy przybyszowe z podłużnie przeciętych siewek T. laui w kulturze in vitro. Abstrakt opisuje wpływ benzyladeniny i kwasu naftylooctowego, ukorzenianie pędów na rozcieńczonej pożywce MS oraz aklimatyzację w szklarni. To odrębne etapy rozwoju materiału uzyskanego laboratoryjnie. [Mata Rosas i wsp. 2001, abstrakt]
Pęd przybyszowy rozwija się w miejscu innym niż istniejący wierzchołek pędu. Regeneracja z fragmentu siewki pozwala uzyskać nowe pędy z ograniczonej ilości materiału wyjściowego. Przejście do podłoża wymaga jeszcze ukorzenienia i dostosowania roślin do warunków szklarni. Dostępny abstrakt potwierdza przeprowadzenie tych etapów, bez kompletnego zestawu warunków i liczebności prób. [Mata Rosas i wsp. 2001, abstrakt]
Mieszaniec międzygatunkowy
Turbinicarpus × mombergeri jest przyjętym w POWO mieszańcem T. laui × T. pseudopectinatus. Rozwój jego kultur pędowych opisuje publikacja z 2022 r. Zagadnienia hiperhydryczności i jakości pędów rozwinięto w osobnym artykule. Wyniki mieszańca dotyczą badanego materiału o pochodzeniu od obojga rodziców. [2-WWW] [Santos-Díaz i wsp. 2022, POWO, formula. Santos-Díaz i wsp., abstrakt]
Powiązane artykuły
Synonimy i nazwy w literaturze
Neolloydia laui · Pediocactus laui [2-WWW]