Pelecyphora strobiliformis

Nazwa i pochodzenie

POWO przyjmuje Pelecyphora strobiliformis (Werderm.) Frič & Schelle ex Kreuz. jako gatunek północno-wschodniego Meksyku. Bazonim, wcześniejszą nazwę będącą podstawą kombinacji, opublikowano w 1927 r. jako Ariocarpus strobiliformis. Nazwa Encephalocarpus strobiliformis z 1929 r. odnosi się do tego samego gatunku i nadal występuje w starszej literaturze oraz opisach kolekcji. [2-WWW] [Sánchez i wsp. 2022, POWO, stan 11 października 2026. Sánchez i wsp., s. 141]

Doświadczenie z 2002 r. wymienia stanowiska w San Luis Potosí, Tamaulipas i Nuevo León. Praca taksonomiczna z 2022 r. wskazuje neotyp z okolic Miquihuana w Tamaulipas, zebrany w styczniu 1961 r. Neotyp jest okazem wybranym do określenia zastosowania nazwy, gdy materiał pierwotny nie jest dostępny. Dokument ten wiąże nazwę z konkretnym historycznym materiałem. [Pérez-Molphe-Balch i Dávila-Figueroa 2002, Pérez-Molphe-Balch i Dávila-Figueroa, s. 73. Sánchez i wsp., s. 141] [Sánchez i wsp. 2022, Pérez-Molphe-Balch i Dávila-Figueroa, s. 73. Sánchez i wsp., s. 141]

Korpus z trójkątnych brodawek

Pędy są zwykle pojedyncze, czasem tworzą kępki. W charakterystyce z 2002 r. podano korpus do około 3,5 cm wysokości i 8 cm średnicy. Opracowanie botaniczne Kew opisuje trójkątne brodawki nadające pędowi szyszkowaty wygląd. W siedlisku spłaszczona część nadziemna ledwie wystaje ponad grunt. Ta budowa odróżnia gatunek od P. aselliformis, z podłużnymi cierniowymi areolami przypominającymi prosionki. [Pérez-Molphe-Balch i Dávila-Figueroa 2002, Pérez-Molphe-Balch i Dávila-Figueroa, s. 73. Kew, s. 27] [Sajeva i wsp. 2012, Pérez-Molphe-Balch i Dávila-Figueroa, s. 73. Kew, s. 27]

Na brodawkach występuje szczątkowa bruzda homologiczna z bruzdami gatunków dawnego Escobaria. Krótka postać tej struktury i silnie zmieniony kształt brodawki są cechami rozwojowymi klasycznych Pelecyphora. W badaniu z 2022 r. obu tym gatunkom przypisano bliskie pokrewieństwo z P. chihuahuensis i P. tuberculosa, odmiennymi w wyglądzie powierzchni pędu. [Sánchez i wsp. 2022, s. 119, 124, ryc. 1–2]

Kwiat, łupina i podobny epitet

Zewnętrzne listki okwiatu mają brzeg drobno postrzępiony, orzęsiony. W omówieniu taksonomicznym cechę tę opisano dla P. strobiliformis jako stałą, a u P. aselliformis jako zmienną. Łupina nasienna klasycznych Pelecyphora jest dołkowana dzięki zapadaniu się cienkiej zewnętrznej ściany komórek na całej jej powierzchni. Te cechy łączą opis kwiatu i nasienia z wynikami badań pokrewieństwa. [Sánchez i wsp. 2022, s. 124–125]

Nazwa Escobaria strobiliformis odnosi się w aktualnym wykazie do innej historii nomenklatorycznej, związanej z P. chihuahuensis. Podobieństwo epitetu nie łączy jej z Encephalocarpus strobiliformis. W pracy z 2022 r. wyjaśniono dawne homonimy, czyli nazwy o tej samej pisowni oparte na różnym materiale. W tej karcie bazonimem pozostaje Ariocarpus strobiliformis Werderm. z 1927 r. [Sánchez i wsp. 2022, s. 131–132, 141] [2-WWW]

Areole jako źródło nowych pędów

Pérez-Molphe-Balch i Dávila-Figueroa użyli zarówno fragmentów wierzchołkowych siewek, jak i krążków poprzecznych grubości 4 mm bez wierzchołka. Nowe pędy rozwijały się z areoli. W tabeli 2 najwyższy wynik pierwszego, 60-dniowego cyklu dla krążków wynosi 12,37 ± 1,21 pędu przy 4,4 µM benzyladeniny i 50 g/L sacharozy. Po trzech cyklach w tym wariancie uzyskano 119,33 ± 9,66 pędu na początkowy eksplantat. [Pérez-Molphe-Balch i Dávila-Figueroa 2002, s. 75, tab. 2]

Streszczenie artykułu przypisuje wynik 12,37 pędu dawce 8,8 µM benzyladeniny. Tabela 2 umieszcza go przy 4,4 µM, a dla 8,8 µM i 50 g/L podaje wyraźnie niższy wynik. Przytoczone tutaj dane zachowują wariant z tabeli. Największa liczba pędów po 180 dniach, 136,33 ± 12,6, pochodziła natomiast z innego wariantu, fragmentów wierzchołkowych na 4,4 µM benzyladeniny i 30 g/L sacharozy. [Pérez-Molphe-Balch i Dávila-Figueroa 2002, s. 73, 75, tab. 2]

Wydłużanie, korzenie i aklimatyzacja

Kultury rosły w temperaturze 25 ± 2°C, przy 16-godzinnym dniu i strumieniu fotonów 54 µmol m⁻² s⁻¹. Pędy przeznaczone do ukorzeniania najpierw wydłużano. Po 60 dniach na pożywce z 3 g/L węgla aktywnego ich średnia długość wynosiła 15 ± 0,37 mm. W kontroli MS było to 11 ± 0,21 mm. Węgiel aktywny był zatem badanym dodatkiem określonego etapu kultury. [Pérez-Molphe-Balch i Dávila-Figueroa 2002, s. 74, 77, tab. 3]

Korzenie długości co najmniej 15 mm po sześciu tygodniach miało 87% pędów, licząc łącznie warianty z zastosowanymi auksynami. Ukorzenione rośliny aklimatyzowano na mieszaninie piasku i gleby 1:1, początkowo pod osłoną utrzymującą wilgotność. Przeżycie po 16 tygodniach wynosiło 88% dla połączonego materiału obu gatunków doświadczenia. Jest to wspólny wynik P. aselliformis i P. strobiliformis. [Pérez-Molphe-Balch i Dávila-Figueroa 2002, s. 74, 77–78]

Powiązane artykuły