Pęd, korzeń i dojrzewanie areoli
Griffiths opisał Opuntia xanthoglochia jako roślinę o bulwiastych korzeniach, z gałęziami układającymi się promieniście i często opartymi krawędzią członów o ziemię. Człony miały zwykle około 10 × 15 cm, były ciemnozielone, początkowo pokryte nalotem, a ich powierzchnia wyraźnie uwypuklała się przy areolach. W opisie podano smukłe, spłaszczone i często skręcone ciernie, najczęściej pojedyncze lub po dwa. [Griffiths 1910, s. 166–167]
Glochidia młodych członów były jasnobrązowe, później jasnożółte. Autor odnotował powstawanie kolejnych glochidiów w środkowej części areoli, ich zwiększającą się długość i koncentryczny układ starszych oraz młodszych przyrostów. Te cechy opisują zmianę jednej areoli w czasie, dlatego wygląd młodego członu i starej gałęzi może się różnić. [Griffiths 1910, s. 166]
Kwiaty i pochodzenie opisu
Kwiaty opisano jako cytrynowożółte, z bardzo zmiennym udziałem czerwieni: od jej zupełnego braku, przez plamę u podstawy płatków, po zabarwienie wzdłuż ich środkowej żyłki. Podczas starzenia kwiat przechodził w odcienie pomarańczowe lub różowawe. Charakterystyka łączyła obserwacje roślin w okolicy Milano w Teksasie z okazem uprawianym z pojedynczego członu; opis kwiatów sporządzono na stanowisku w maju 1910 r. [Griffiths 1910, s. 166–167]
POWO przyjmuje Opuntia xanthoglochia Griffiths jako gatunek i podaje jego naturalny zasięg w środkowym Teksasie. Pierwsza publikacja nazwy pochodzi z 1910 r. [2-WWW]