Powierzchnia członów i zmienność cierni
W pierwotnym opisie Opuntia lubrica ma niskie, wznoszące się i rozłożyste gałęzie. Człony są od prawie okrągłych do odwrotnie jajowatych, zwykle około 15 × 20 cm, intensywnie zielone i błyszczące. Pod lupą widoczna jest drobno brodawkowata powierzchnia. Griffiths opisywał owoce o czerwonej skórce, czerwonym miąższu i wyraźnie kwaśnym smaku. [Griffiths 1910, s. 169]
U młodych areoli glochidia tworzą półksiężycowaty pęczek w górnej części. Na członach mających dwa do czterech lat ich liczba zwiększała się tak, że wypełniały areolę. Rozrost tkanki areolarnej prowadził do powstania krótkich wyniesień. Duże ciernie były zmienne: na części członów niemal zanikały, na innych pojawiały się w większej liczbie, szczególnie z wiekiem rośliny. [Griffiths 1910, s. 169]
Nazwa i materiał historyczny
Opis z 1910 r. łączy obserwacje z okolicy Alonzo w Meksyku oraz roślin rozmnożonych z członów. Autor wskazał pokrój podobny do Opuntia microdasys, jednocześnie wyróżniając masywniejsze, błyszczące człony. POWO obecnie przyjmuje O. lubrica jako odrębny gatunek z San Luis Potosí i podaje proponowane, oznaczone znakiem zapytania pochodzenie mieszańcowe związane z O. engelmannii var. cacanapa i O. microdasys. [Griffiths 1910, s. 169] [2-WWW]