Mammillaria longimamma

Nazwa i występowanie

POWO przyjmuje Mammillaria longimamma DC. z naturalnym zasięgiem w północno-wschodniej części Meksyku, sięgającym Veracruz. Dolichothele longimamma oraz Neomammillaria longimamma są synonimami homotypowymi, opartymi na tym samym typie nomenklatorycznym. Historia przenoszenia pomiędzy rodzajami wyjaśnia różne etykiety tej rośliny w starszych kolekcjach i opisach. [2-WWW]

Długie brodawki

W porównaniu anatomicznym Ozerovej i Timonina brodawki M. longimamma były największe spośród trzech badanych gatunków. Miały do 25 mm długości i 8 mm średnicy, miękką konsystencję oraz kształt podobny do obłych sukulentowych liści. Materiał szklarniowy pochodził z Głównego Ogrodu Botanicznego Rosyjskiej Akademii Nauk w Moskwie, a okaz dokumentacyjny miał numer Ozerova 20-4 w zielniku MHA. [Ozerova i Timonin 2020a, s. 11–12]

Powierzchnia brodawkowatego pędu jest silnie rozwinięta, a długa brodawka zawiera znaczną objętość zielonej tkanki. W tym materiale chlorenchyma występowała wokół wiązek przewodzących zarówno w korze, jak i w części wewnętrznej. Autorzy nie stwierdzili odrębnej hydrenchymy. Woda może pozostawać w dużych wakuolach komórek asymilacyjnych, więc brak wydzielonego miękiszu wodnego nie oznacza utraty sukulentowości tego organu. [Ozerova i Timonin 2020a, s. 12–16]

Kolumnowa organizacja chlorenchymy

Komórki zewnętrznej warstwy miały zbliżone wymiary w kilku kierunkach i układały się w skośne szeregi po cztery lub pięć. Wewnętrzna warstwa zawierała wydłużone komórki o proporcjach krótszego do dłuższego wymiaru około 1:2–1:3. Rozróżnienie tych układów wymagało przekrojów podłużnych, uzupełniających obraz przekroju poprzecznego. Takie ułożenie było wspólne dla wszystkich trzech badanych gatunków, mimo odmiennych rozmiarów ich brodawek. [Ozerova i Timonin 2020a, s. 12–14]

Przestrzenie między szeregami komórek biegną stosunkowo prosto w głąb tkanki. Autorzy rozpatrują je jako drogi ułatwiające dyfuzję CO₂. Łączą to z dużymi wakuolami, w których w CAM przejściowo gromadzony jest jabłczan. Funkcjonalna interpretacja jest oparta na anatomii. W doświadczeniu nie wykonano bezpośrednich pomiarów wymiany gazowej ani porównania ilości wody gromadzonej przez poszczególne gatunki. [Ozerova i Timonin 2020a, s. 14–16]

Powiązane artykuły

Materiały z archiwum autora

Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Anonim b.d.z, s. pliku 1] [Kreuzinger 1935, s. pliku 9]