Przyjęta nazwa i zakres
Mammillaria huitzilopochtli D.R.Hunt jest przyjętym gatunkiem o naturalnym zasięgu w Oaxaca w Meksyku. Nazwę opublikowano w 1979 r. POWO wyróżnia podgatunek nominatywny huitzilopochtli oraz subsp. niduliformis. Porównanie ekologiczne z 2006 r. dotyczy gatunku, bez rozdzielenia wyników pomiędzy te podgatunki. [2-WWW] [Martorell i Patiño 2006, POWO, 11 października 2026; Martorell i Patiño, s. 545]
Strome mikrosiedliska
W analizie dziesięciu gatunków z doliny Tehuacán uwzględniono sześć stanowisk M. huitzilopochtli. Mierzono wysokość i nachylenie zajmowanych powierzchni. Autorzy wskazali ją, obok M. crucigera, jako jeden z dwóch gatunków ściśle związanych ze skalnym siedliskiem i występujących w najniższych położeniach porównanej próby. [Martorell i Patiño 2006, s. 545, 550]
Dla stanowisk samej M. huitzilopochtli korelacja wysokości z nachyleniem wyniosła 0,408 przy p = 0,364 i była nieistotna. Związek niższych położeń ze stromszym podłożem ujawnił się dopiero w zestawieniu średnich dziesięciu gatunków. Ten poziom porównania pozwala opisać różnice między gatunkami, z zachowaniem osobnej informacji o zmienności ich stanowisk. [Martorell i Patiño 2006, s. 547–549, tabela 1]
Zależność od mikroklimatu skały
Doświadczenie termiczne opisane w tej samej pracy wykonano na M. crucigera. Dla M. huitzilopochtli zebrano dane o rozmieszczeniu, a nie temperatury pędu. Jej skalne stanowiska uczestniczą w porównaniu, na którym autorzy opierają hipotezę termicznego znaczenia stromych powierzchni. Liczb 9,9°C i 14,4°C, zmierzonych dla doświadczenia z M. crucigera, nie przypisano tej roślinie. [Martorell i Patiño 2006, s. 543–550]
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Flores Martínez i Manzanero Medina 2003, s. pliku 2, 3, 4, 11, 12, 13] [Flores Martínez i Manzanero Medina 2005, s. pliku 2, 3, 4, 6, 11, 12]