Mammillaria heyderi

Gatunek i materiał z Jukatanu

Plants of the World Online przyjmuje Mammillaria heyderi Muehlenpf. oraz podgatunki heyderi i gaumeri. Nazwa Mammillaria gaumeri (Britton & Rose) Orcutt jest synonimem M. heyderi subsp. gaumeri (Britton & Rose) D.R.Hunt. Ten podgatunek występuje w Meksyku, w Veracruz, Jukatanie i Quintana Roo. Badanie Cervera i współautorów z 2007 r. dotyczyło właśnie jukatańskiego materiału podgatunku gaumeri (w pracy M. gaumeri). [2-WWW]

Naturalny zasięg całego gatunku jest szerszy niż zasięg podgatunku gaumeri i obejmuje także południową część Stanów Zjednoczonych oraz inne obszary Meksyku. Przypisanie opisanych poniżej pomiarów do populacji z Jukatanu zachowuje ich właściwy zakres geograficzny i taksonomiczny. [2-WWW] [Cervera i wsp. 2007, POWO, 11 października 2026; Cervera i wsp., s. 620–622]

Dwa środowiska i sezonowość

Rośliny obserwowano w latach 2003–2004 w zaroślach nadmorskich wydm San Benito oraz w sezonowo zrzucającym liście lesie tropikalnym Ría Lagartos. W tym regionie większość deszczu przypadała na czerwiec–październik. Marzec–maj był porą suchą, a listopad–luty okresem chłodniejszych wiatrów północnych i mniejszych opadów. W każdym środowisku śledzono miesięczny przyrost 39 dorosłych roślin przez rok. [Cervera i wsp. 2007, s. 621–623]

Przyrost oznaczano przez liczbę nowych areoli powyżej oznaczonych cierni wierzchołkowej części pędu. Pozwalało to oddzielić wytwarzanie nowych struktur od zmian wymiarów pędu związanych z uwodnieniem. Masę nowego przyrostu oszacowano z liczby areoli i kalibracji zależności między wymiarami rośliny a suchą masą. [Cervera i wsp. 2007, s. 622–623, ryc. 1]

Nocne pobieranie CO₂ i susza

Wymianę gazową badano na czterech dorosłych roślinach z każdego stanowiska w trzech porach roku. W porze deszczowej około 97% dobowego bilansu netto CO₂ przypadało na noc, a około 3% na początek dnia. Dobowy bilans wynosił 17,6 ± 0,27 mmol CO₂/m² w lesie i 18,8 ± 0,31 mmol CO₂/m² na wydmach. Ten rytm odpowiadał metabolizmowi CAM, z nocnym pobieraniem dwutlenku węgla. [Cervera i wsp. 2007, s. 623–625, ryc. 4–5]

Po trzydziestu dniach bez deszczu dobowy bilans netto spadł do 1,35 ± 0,08 mmol CO₂/m². Potencjał wody w glebie na głębokości 15 cm wynosił wówczas około −19,8 MPa w lesie i −22,4 MPa na wydmach. Otwieranie aparatów szparkowych przesuwało się ku północy, a poranne pobieranie CO₂ wnosiło około 13% dobowego bilansu. Zewnętrzne pobieranie węgla utrzymywało się zatem w małej skali, mimo braku nowych areoli podczas pory suchej. [Cervera i wsp. 2007, s. 623–626, ryc. 3–5]

Światło a wzrost dorosłych roślin

Największy przyrost dorosłych roślin wiązał się z mikrosiedliskami otrzymującymi 60–80% dziennej sumy fotosyntetycznie czynnego promieniowania mierzonej ponad miejscową roślinnością. Powyżej 80% przyrost malał. Procent odnosił się do lokalnego pomiaru równoległego, a badanie porównywało naturalne mikrosiedliska. [Cervera i wsp. 2007, s. 624–626, ryc. 7–8]

Światło i woda ograniczały aktywność roślin w różnych częściach roku. Zależność przyrostu od oświetlenia oceniono u dorosłych okazów. Susza hamowała tworzenie nowych areoli także przy utrzymanej małej wymianie gazowej. Obie zależności opisują sezonowy wzrost badanych populacji z Jukatanu. [Cervera i wsp. 2007, s. 624–627]

Powiązane artykuły

Materiały z archiwum autora

Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Cactáceas y Suculentas Mexicanas 1959, s. pliku 17] [U.S. Fish and Wildlife Service 2003, s. pliku 13]