Mammillaria hernandezii

Przyjęta nazwa

Plants of the World Online przyjmuje Mammillaria hernandezii Glass & R.A.Foster. Nazwę opublikowano w 1983 r. Naturalny zasięg obejmuje Oaxaca w Meksyku. Rekord przypisuje roślinę do tropikalnego biomu górskiego i wymienia Bartschella hernandezii jako synonim. [2-WWW]

Materiał siewkowy i namnażanie

Lázaro-Castellanos i współautorzy rozpoczęli kulturę od nasion przekazanych przez Ogród Botaniczny UNAM. Siewki Mammillaria hernandezii osiągały wysokość około 10 mm po dwunastu miesiącach, dłużej niż pozostałe dwie grupy z tego samego doświadczenia. Materiał utrzymywano na pożywce MS z 30 g/l sacharozy i 0,8% agaru, w 25 ± 1°C, przy szesnastogodzinnym dniu i natężeniu 55 µmol fotonów/m²/s. Przed właściwym porównaniem regulatorów siewki wstępnie namnażano z metatopoliną, aby uzyskać zasób pędów. [Lázaro-Castellanos i wsp. 2018, s. 519–521, Materials and Methods]

Najlepszy wariant metatopoliny dla bocznych wycinków pędu zawierał 2,2 µM tego regulatora. Powstało średnio 7,4 ± 1,1 pędu na eksplantat. Kalus, czyli namnażająca się tkanka o zmienionej organizacji, wystąpił na 12,5 ± 6,5% wycinków. Pędy wyrastały przede wszystkim z pobudzonych merystemów pachwinowych, zachowanych w obrębie wycinka. Na podstawowych częściach pędu nie otrzymano nowych pędów. [Lázaro-Castellanos i wsp. 2018, s. 521–523, tab. 2]

Korzenie, aklimatyzacja i kwitnienie

Oddzielone pędy ukorzeniano na MS bez regulatorów wzrostu. Dla M. hernandezii autorzy podali 98,4% ukorzenienia po ośmiu tygodniach. Późniejsze przeniesienie dotyczyło już ukorzenionych roślin, wysokości około 10 mm. W szklarni rosły w mieszaninie ziemi ogrodowej i pumeksu 1:1, w temperaturze około 30°C. Przez pierwszy miesiąc osłona utrzymywała wilgotność względną 80–90%, po czym stopniowo uzyskiwano 50–60%. Podane dla całego zestawu gatunków przeżycie po aklimatyzacji przekraczało 95%. [Lázaro-Castellanos i wsp. 2018, s. 520–521, 523–525]

Po dwunastu miesiącach wzrostu w szklarni kwitło 80% opisywanych roślin M. hernandezii. Po zapyleniu krzyżowym autorzy otrzymali owoce i nasiona. Czas do kwitnienia liczono od etapu szklarniowego, po wcześniejszej kulturze siewek i namnażaniu. Złożenie tych etapów pokazuje, że roczny okres szklarniowy stanowi tylko część całego rozwoju rośliny. [Lázaro-Castellanos i wsp. 2018, s. 523–525, ryc. 1]

Markery DNA w kolejnych cyklach

Przez trzy cykle namnażania w ciągu dwóch lat porównywano pędy potomne z zachowanym materiałem wyjściowym. U M. hernandezii uzyskano powtarzalne wyniki dla siedmiu loci SSR, krótkich powtórzeń DNA analizowanych za pomocą reakcji PCR. Pędy wykazywały wysokie podobieństwo w tych markerach, przy niewielkiej wykrytej zmienności. Ocena podobieństwa obejmowała siedem analizowanych loci genomu. [Lázaro-Castellanos i wsp. 2018, s. 521, 525–528, tab. 6]

Powiązane artykuły

Materiały z archiwum autora

Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Flores Martínez i wsp. 2002, s. pliku 3] [Flores Martínez i Manzanero Medina 2003, s. pliku 2, 3, 4, 7, 10, 11, 12, 13] [Martínez i wsp. 2001, s. pliku 4] [Rodríguez Ortega i Franco 2001, s. pliku 6]