Rozpoznawanie i zakres nazwy
Gatunek ma zwykle pojedynczy, kulisty lub spłaszczony pęd. Historyczny opis wyróżnia 15–23 żebra, najczęściej 21, i duże areole. Jeden z mocniejszych cierni środkowych jest wyraźnie spłaszczony oraz zakończony hakiem. Kwiaty są różowe do purpurowych. Nasiona opisano jako nerkowate, około 1,5 mm długości, z drobnymi zagłębieniami na powierzchni. [Britton i Rose 1922, s. 143]
W POWO gatunek obejmuje trzy podgatunki, F. latispinus subsp. latispinus, subsp. greenwoodii i subsp. spiralis. Dawne kombinacje Echinocactus latispinus i Ferocactus recurvus var. latispinus są synonimami. Podgatunek stanowi ważne doprecyzowanie oznaczenia. W pracy o mikrobiomie autorzy podali nazwę gatunkową bez rangi podgatunkowej, dlatego wyniki pozostają przypisane ich materiałowi. [2-WWW] [Mascot-Gómez i wsp. 2021]
Występowanie i kwitnienie
Naturalny zasięg, według POWO, rozciąga się w Meksyku od Durango do Puebla i obejmuje pustynie oraz suche zarośla. Materiał do badania nasion zebrano z populacji w gminie Guadalcázar, w stanie San Luis Potosí, podczas pory deszczowej w 2018 r. Zbierano dojrzałe, całkowicie zamknięte owoce. Taki sposób zbioru pozwalał badać nasiona przed ich zetknięciem z powierzchnią gleby. [2-WWW] [Mascot-Gómez i wsp. 2021]
RHS opisuje pęd dorastający w uprawie do około 25 cm średnicy oraz kwitnienie zimowe. Britton i Rose odnotowali u jednego okazu w ogrodzie nowojorskim kwitnienie w listopadzie 1913 r. oraz otwieranie tego samego kwiatu przez cztery kolejne dni. Jest to obserwacja konkretnej rośliny uprawianej, przydatna obok sezonowego opisu ogrodniczego. [1-WWW] [Britton i Rose 1922, s. 143]
Bakterie nasiona i ograniczenia ich rozpoznania
Mascot-Gómez i współautorzy rozdzielili mikroorganizmy z powierzchni nasion od mikroorganizmów ich wewnętrznych tkanek. Owoce pochodziły z co najmniej dziesięciu roślin każdego badanego gatunku. Po wydobyciu nasiona połączono jednak w jedną próbkę gatunkową. Dla F. latispinus odczyty bakteryjnego genu 16S rRNA wskazywały na przewagę Stenotrophomonas na powierzchni, a Kluyvera wewnątrz. Są to względne udziały sekwencji markerowych, opisujące skład tej próbki. [Mascot-Gómez i wsp. 2021, s. 2, 4–5]
Z nasion wyhodowano trzynaście izolatów bakteryjnych. Wśród powierzchniowych izolatów Enterobacter występowały szczepy o wyraźnej aktywności rozkładu chityny i redukcji acetylenu w próbie wykrywającej aktywność nitrogenazy. Pierwsza cecha może mieć znaczenie dla oddziaływania z grzybami, druga wskazuje na potencjał wiązania azotu. Obie oznaczano w warunkach hodowli laboratoryjnej. Ilości azotu przekazywanego siewkom tego gatunku nie wyznaczono. [Mascot-Gómez i wsp. 2021, s. 4]
W zastosowanych warunkach laboratoryjnych nie wyhodowano grzybów z nasion F. latispinus, natomiast badanie DNA wykazało obecność ich sekwencji. Hodowla i analiza markerów odsłaniają zatem różne części zespołu mikroorganizmów. Doświadczenie z ponownym zaszczepianiem nasion wykonano u Echinocactus platyacanthus. Jego wyników dotyczących kiełkowania i kolonizacji grzybowej nie sprawdzono w analogiczny sposób u F. latispinus. Szczegóły metod przedstawia artykuł o mikrobiomie nasion. [Mascot-Gómez i wsp. 2021, s. 4–5, 8–9]
Uprawa i rozmnażanie
RHS zaleca stanowisko słoneczne i przepuszczalne podłoże do kaktusów. W okresie wzrostu podlewanie powinno być umiarkowane, zimą podłoże pozostaje niemal suche. W polskich warunkach odpowiada temu uprawa doniczkowa w jasnym pomieszczeniu lub szklarni z ochroną przed zamarzaniem. Gatunek otrzymał klasę H2 w brytyjskiej skali RHS, obejmującą niskie temperatury dodatnie. Klasa opisuje warunki brytyjskiej uprawy. Nie określa doświadczalnego progu uszkodzeń przez mróz. [1-WWW]
Jako metodę rozmnażania RHS podaje wiosenny wysiew w 21°C. W profilu ogrodniczym uwzględniono także podatność na wełnowce oraz zgnilizny korzeni i pędów przy nadmiernym podlewaniu. Rozpoznawanie tych problemów rozwijają osobne teksty działu chorób i szkodników. [1-WWW]
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Cactáceas y Suculentas Mexicanas 1959, s. pliku 18] [Kaktologia 2009b, s. pliku 9] [Neciu b.d., s. pliku 1] [Romulski b.d., s. pliku 7]
Synonimy i nazwy w literaturze
Cactus latispinus · Echinocactus latispinus · Ferocactus recurvus var. latispinus · Bisnaga latispina · Bisnaga recurva subsp. latispina · Mammillaria latispina · Melocactus latispinus [2-WWW]