Nazwa i rozmieszczenie
Epithelantha spinosior jest przyjętym gatunkiem rodzimym w Coahuila i Nuevo León. Nazwę w tej randze opublikowano w 1951 r. POWO uznaje dwa podgatunki: nominatywny subsp. spinosior i subsp. huastecana. [2-WWW]
Kategorie stanowisk w badaniu środowiska
W pracy Aquino i współautorów E. spinosior wykazywała związek z kasztanoziemami płowymi oraz górami fałdowymi. Analiza środowiskowa operowała oznaczeniem gatunkowym. Nie porównywała oddzielnie dwóch podgatunków przyjmowanych obecnie w POWO. [Aquino i wsp. 2021, s. 4521–4525, ryc. 3]
Na drzewie z czterech odcinków DNA plastydowego E. spinosior należała do większej linii z E. bokei, E. cryptica, E. ilariae, E. micromeris i E. potosina. Współwystępowanie rodzaju gleby z rozmieszczeniem gatunku stanowiło jedną z przesłanek rozważania środowiska jako czynnika utrzymującego odrębność linii. [Aquino i wsp. 2021, s. 4522–4527, ryc. 2–4]
Odcinek pędu pod ziemią
Rewizja z 2019 r. rozpoznawała Epithelantha spinosior po zwykłych smukłych korzeniach i obecności odcinka pędu podziemnego. Rośliny miały eliptyczne areole z 19–25 cierniami. Ten opis oparto na materiale oznaczonym wcześniej jako E. unguispina subsp. unguispina oraz subsp. huastecana. Łącznie porównano 20 dorosłych roślin z czterech stanowisk. Podziemny pęd przedstawiono jako cechę budowy, bez doświadczenia sprawdzającego jego zagłębianie lub ochronę przed temperaturą. [Aquino i wsp. 2019, s. 605–606, 610, 612, 615; ryc. 5L]
Obie historycznie nazwane grupy miały podobną morfologię w wybranym zestawie cech i wspólną linię na drzewie plastydowym. Autorzy zastosowali starszą nazwę E. spinosior zgodnie z pierwszeństwem nazwy na poziomie gatunku. POWO w 2026 r. zachowuje w obrębie E. spinosior dwa podgatunki, subsp. spinosior i subsp. huastecana. Wynik rewizji opisuje zakres rozdzielczości badanych cech i markerów, a obecny wykaz uwzględnia przyjętą rangę obu podgatunków. [Aquino i wsp. 2019, s. 606, 612; rekordy podgatunków POWO, stan 11 października 2026] [2-WWW]