Epithelantha potosina

Nazwa i rozmieszczenie

Epithelantha potosina jest w POWO przyjętym gatunkiem rodzimym w San Luis Potosí. W 2010 r. opisano go jako E. greggii subsp. potosina; kombinacja w randze gatunku pochodzi z 2019 r. [2-WWW]

Południowe położenie i sezonowość klimatu

Stanowiska E. potosina leżą na bardziej południowych szerokościach geograficznych niż znaczna część zasięgu rodzaju. W analizie danych klimatycznych wyróżniały się niższą sezonowością temperatury i wyższą izotermalnością. Izotermalność porównuje zmienność temperatury w ciągu doby ze zmiennością w ciągu roku; w tym przypadku oznacza mniejsze znaczenie dużych wahań sezonowych. [Aquino i wsp. 2021, s. 4525–4527, ryc. 4]

W zestawieniu kategorii gleb nie wykazano wyraźnego związku E. potosina z jedną szczególną kategorią. Drzewo DNA plastydowego zaliczało ją do większej linii z E. bokei, E. cryptica, E. ilariae, E. micromeris i E. spinosior. Jej pozycja pokazuje zmianę od historycznego umieszczenia pod E. greggii. [Aquino i wsp. 2021, s. 4522–4527, ryc. 2–4]

Małe areole nad zgrubiałymi korzeniami

W badanych roślinach Epithelantha potosina stwierdzono 39–43 ciernie w areoli, areole długości 0,50–0,70 mm i zgrubiałe korzenie. Pędy miały średnicę poniżej 6,5 cm. Morfologia była analizowana u 15 dorosłych roślin z trzech stanowisk w San Luis Potosí. Skaningowy obraz nasiona pokazywał brak nierównej rzeźby wielokomórkowej charakterystycznej dla badanego materiału E. pachyrhiza i E. pulchra. [Aquino i wsp. 2019, s. 605–606, 610, 612, 615; ryc. 5E, O]

Dawna nazwa E. greggii subsp. potosina łączyła ten materiał z E. greggii. Na drzewie czterech markerów plastydowych E. potosina znalazła się w pierwszej większej linii rodzaju, podczas gdy E. greggii w drugiej. Odrębność wspierały również pomiary morfologiczne. W 2019 r. autorzy opublikowali kombinację w randze gatunku. Liczba cierni częściowo pokrywa się z zakresem E. pulchra, dlatego potrzebne jest porównanie kilku cech razem. [Aquino i wsp. 2019, s. 605–607, 612]

Powiązane artykuły