Coryphantha werdermannii

Budowa i rozpoznawanie

Pęd jest pojedynczy, jajowaty lub kolumnowy, z powierzchniowymi korzeniami włóknistymi. W młodym stadium drobne brodawki pokrywają cienkie białe ciernie boczne. Wraz z przejściem do stadium dorosłego zmienia się układ i rozmiar brodawek, rośnie liczba cierni bocznych i pojawiają się mocniejsze, ciemne ciernie środkowe. Wełnisty wierzchołek zasłaniają skupione górne ciernie. Kwiaty są szerokie i żółte. [Dicht i Lüthy 2005, s. 169–170]

Siedlisko i zmienność

Monografia dokumentuje stanowiska w dolinie Cuatro Ciénegas w Coahuila, na żwirowych zboczach i równinach. Późniejsze badania demograficzne dotyczą konkretnych populacji w tej dolinie. Ich wyniki rozdzielają warunki pojawu małych roślin od przeżycia oraz reprodukcji dorosłych i odnoszą je do lokalnej presji człowieka. [Dicht i Lüthy 2005, s. 169–170; 2011, s. 510–515; 2015, s. 74–80] [Portilla-Alonso i Martorell 2011, s. 169–170; 2011, s. 510–515; 2015, s. 74–80] [Martorell i wsp. 2015, s. 169–170; 2011, s. 510–515; 2015, s. 74–80]

Rekrutacja i przeżywanie w Cuatro Ciénegas

W latach 2005–2006 śledzono trzy populacje w dolinie Cuatro Ciénegas, liczące w próbach 87, 101 i 124 rośliny. Siedliska różniły się natężeniem długotrwałego oddziaływania człowieka. W terenowym doświadczeniu wysiano po 1000 nasion w każdej populacji. Do stycznia 2006 r. pojawiły się tylko cztery siewki, po dwie w dwóch bardziej przekształconych stanowiskach. W najmniej przekształconym stanowisku nie stwierdzono żadnej. Mała liczba wschodów ograniczała możliwość oszacowania rekrutacji, czyli dopływu nowych osobników do populacji. [Portilla-Alonso i Martorell 2011, s. 510–512, tab. 1–3]

Sześcioklasowe modele wielkości roślin wykazały różne mechanizmy zmian populacji. W najmniej przekształconym stanowisku istotne było pojawianie się siewek. W pośrednio przekształconym trwanie populacji silniej zależało od przeżywania dorosłych roślin, uszkadzanych między innymi przez bydło. W najbardziej przekształconym stanowisku ograniczony był wzrost. Wyniki prognoz zmieniały się wraz z założeniami dotyczącymi rzadkiej rekrutacji. Obserwacje obejmowały jeden roczny przedział i trzy różne stanowiska. [Portilla-Alonso i Martorell 2011, s. 512–515]

Szersze badanie opublikowane w 2015 r. połączyło dane o zagęszczeniu i rozrodzie z modeli demograficznych oraz modelami potencjalnego zasięgu. Zagęszczenie wiązało się dodatnio z oznakami wypasu i udziałem odsłoniętej gleby, a ujemnie z pokryciem krzewów. Aktywność człowieka wiązała się jednocześnie z mniejszą liczbą struktur rozrodczych. Symulacje wskazywały większą wrażliwość wzrostu populacji na utratę dorosłych roślin niż na utratę podobnej części nasion. Zależność między zagęszczeniem a wypasem pozostaje obserwacją siedlisk, a symulacje opisują skutki przy przyjętych parametrach. [Martorell i wsp. 2015, s. 74–79, tab. 1–3, ryc. 2–4]

Powiązane artykuły