Coryphantha robustispina

Budowa i rozpoznawanie

Monografia odróżnia zachodnią grupę nominatywną, często z grubym hakowatym cierniem środkowym, od grup określanych jako scheeri o smuklejszych brodawkach i cieńszych cierniach. Pędy są kuliste, jajowate lub krótkocylindryczne, pojedyncze lub odrastające. Kwiaty są żółte, niekiedy brązowawe przy nasadzie listków okwiatu. Małe gruczoły mogą kryć się w wełnie bruzd, co w starszych opisach utrudniało ich zauważenie. [Dicht i Lüthy 2005, s. 47–51]

Siedlisko i zmienność

Gatunek zajmuje różne siedliska północnego Meksyku oraz Arizony, Nowego Meksyku i Teksasu. Monografia opisuje równiny, łagodne podnóża i płaskie szczyty w półpustynnych zbiorowiskach trawiastych. Późniejsze badanie populacyjne obejmowało również aluwialne podłoża i różne zbiorowiska krzewiaste. Dokładny zakres poszczególnych grup geograficznych przedstawiono w badaniu z 2013 r. [Dicht i Lüthy 2005, s. 47–51; 2013, s. 985–988] [Baker i Butterworth 2013, s. 47–51; 2013, s. 985–988]

Zmienność populacji i granice podgatunków

Baker i współautorzy zestawili morfologię C. robustispina i C. poselgeriana z analizą zmienności markerów DNA ISSR. Pomiarami pędów objęto łącznie 638 roślin obu gatunków, a badanie markerów obejmowało 204 próbki obu gatunków. Wielkość pędu, długość brodawek i cierni oraz liczba cierni zmieniały się u C. robustispina wzdłuż rozległego zasięgu. Populacje sąsiednie zwykle wykazywały większe podobieństwo genetyczne niż odległe. [Baker i Butterworth 2013, s. 986–989, 992–996, tab. 2]

Tradycyjnie wyróżniane podgatunki robustispina, scheeri i uncinata nie tworzyły w zastosowanych analizach wyraźnie rozdzielonych zespołów. Autorzy ocenili zmienność jako w znacznej mierze ciągłą geograficznie i zaproponowali odejście od tych podgatunków. Porównanie dotyczy użytych cech morfologicznych i markerów. Odrębność C. poselgeriana była znacznie wyraźniejsza niż podział populacji samej C. robustispina. [Baker i Butterworth 2013, s. 994–996]

Powiązane artykuły