Coryphantha ottonis

Budowa i rozpoznawanie

Monografia opisuje pojedyncze pędy kuliste lub krótko cylindryczne, z szerokimi, zaokrąglonymi brodawkami. Białawożółte ciernie boczne są uzupełniane przez kilka mocniejszych cierni środkowych. Główny cierń wystaje ku przodowi i czasem wyraźnie wygina się w dół. W pachwinach występują czerwone gruczoły. Kwiaty mają białe wewnętrzne listki okwiatu i ciemniejszą pręgę po stronie zewnętrznej. Nie wszystkie brodawki kwitnących roślin mają pełną bruzdę. [Dicht i Lüthy 2005, s. 62–63]

Siedlisko i zmienność

Autorzy dokumentują zasięg od Puebla i Tlaxcala po Zacatecas i Durango, przede wszystkim na płaskich lawowych podłożach pastwisk, niekiedy pod krzewami. W południowo-wschodniej części zasięgu opisywali rzadsze uzbrojenie, a w północno-zachodniej mocniejsze. Zmienność przechodzi między tymi formami stopniowo. [Dicht i Lüthy 2005, s. 62–63]

Przewodzenie wody w brodawkach

Porównanie anatomii z 2016 r. objęło 2 dorosłe rośliny tego gatunku, zebrane w naturalnych stanowiskach podczas pory deszczowej. W centralnym cylindrze przewodzącym naczynia występowały w tkance bogatej w cewki szerokopasmowe, których ściany mają pierścieniowate lub spiralne zgrubienia. Wiązki dochodzące do brodawek zawierały elementy naczyń o mniejszych średnicach niż elementy w centralnym cylindrze. Autorzy zaproponowali, że takie zwężenie może ograniczać przepływ wody do brodawki. Ocena opierała się na preparatach i wymiarach komórek, bez bezpośrednich pomiarów przepływu. [Terrazas i wsp. 2016, s. 2–8 PDF, tab. 1–2]

Powiązane artykuły