Budowa i rozpoznawanie
Pęd jest zwykle pojedynczy, ciemnozielony, z zagłębionym wierzchołkiem osłoniętym cierniami. Zgrubiały korzeń łączy się z częścią nadziemną przez węższą szyjkę. Czerwone gruczoły otacza jasna wełna. Liczne żółtawe ciernie boczne są u góry areoli zebrane w wiązkę, a najdłuższy cierń środkowy wystaje ku przodowi, nieco w dół. Autorzy opisują szerokie żółte kwiaty o słodkiej woni. Młode rośliny są wyraźnie smukłe. [Dicht i Lüthy 2005, s. 53–54]
Siedlisko i zmienność
Udokumentowane stanowiska obejmują południowo-zachodnie Nuevo León i sąsiednie części San Luis Potosí oraz Tamaulipas. Gatunek występuje na zboczach wzgórz z wapiennym żwirem, niekiedy pod krzewami, agawami i opuncjami. Zgrubiały korzeń i jajowaty pokrój pomagają odróżnić go od podobnej, bardziej kulistej C. echinoidea. [Dicht i Lüthy 2005, s. 53–54]
Przewodzenie wody w brodawkach
Porównanie anatomii z 2016 r. objęło 4 dorosłe rośliny tego gatunku, zebrane w naturalnych stanowiskach podczas pory deszczowej. W centralnym cylindrze przewodzącym naczynia występowały w tkance bogatej w cewki szerokopasmowe, których ściany mają pierścieniowate lub spiralne zgrubienia. Wiązki dochodzące do brodawek zawierały elementy naczyń o mniejszych średnicach niż elementy w centralnym cylindrze. Autorzy zaproponowali, że takie zwężenie może ograniczać przepływ wody do brodawki. Ocena opierała się na preparatach i wymiarach komórek, bez bezpośrednich pomiarów przepływu. [Terrazas i wsp. 2016, s. 2–8 PDF, tab. 1–2]
Powiązane artykuły
Synonimy i nazwy w literaturze
Cactus brevimamma · Cactus glanduliger · Coryphantha bergeriana · Coryphantha brevimamma · Echinocactus brevimammus · Echinocactus glanduliger · Mammillaria brevimamma · Mammillaria glanduligera [2-WWW]