Nazwa i skalne stanowisko w Sinaloa
POWO przyjmuje Cochemiea thomasii García-Mor., Rodr.González, J.García-Jim. & Iamonico. Nazwę opublikowano w 2020 r. Późniejsza kombinacja Mammillaria thomasii z 2021 r. jest obecnie synonimem. Rośliny odkryte przez Thomasa Linzena w 2012 r. zbadano terenowo jesienią 2018 i wiosną 2019 r. [García Morales i wsp. 2020, protolog s. 1–2; rekord POWO, stan 11 października 2026] [2-WWW]
Opisane stanowisko leży w gminie Cosalá w Sinaloa na wysokości 300–325 m n.p.m. Rośliny zasiedlają pionowe ściany skalne w tropikalnym lesie zrzucającym liście. Rosną zwykle 5–10 m ponad podstawą ściany. Publikacja dokumentowała jedną populację, w której naliczono około 150 osobników. Autorzy przedstawili wstępną ocenę wysokiego zagrożenia opartą na małym znanym zasięgu i liczebności. Była to ocena zaproponowana w protologu. [García Morales i wsp. 2020, s. 4–5]
Pędy zwisające ze skały
Cylindryczne pędy początkowo rosną wzniesione, a następnie zwisają. Rozgałęziają się u podstawy i po bokach, osiągając około 60 cm długości lub więcej oraz 3,5–5 cm średnicy. Starsza podstawa korkowacieje. Korzenie opisano jako włókniste i rozprzestrzeniające się. Stożkowate brodawki mają na wierzchołkach okrągłe areole średnicy 2–3 mm. Młode areole są wełniste, starsze stają się nagie. [García Morales i wsp. 2020, s. 2–4; ryc. 1]
Ciernie centralne są proste, w liczbie 1–4, długości 7–13 mm. Cierni promienistych jest 10–15. W porównaniu z C. halei ważna jest łączna różnica liczby cierni centralnych, ich długości i pokroju. C. halei ma więcej dłuższych cierni centralnych i pędy pokładające się, natomiast C. thomasii rozwija zwisające pędy na pionowych ścianach. [García Morales i wsp. 2020, s. 2, 4–5; tabela 1, klucz]
Kwiat, pękający owoc i nasiono
Szkarłatne kwiaty mają rurkowaty okwiat o symetrii grzbiecistej. Mierzą 30–42 mm długości i 12–15 mm szerokości przy szczycie. Pylniki oraz szyjka słupka wystają poza okwiat. Na opisanym stanowisku kwitnienie przypadało na luty i marzec, a dojrzewanie owoców na lipiec i sierpień. Jest to fenologia siedliska w Sinaloa. [García Morales i wsp. 2020, s. 2–4]
Owoce są jajowate, długości 7–9 mm i szerokości 6–8 mm. Z początku zielone, z czasem przybierają barwę czerwono-brązową i otwierają się boczną szczeliną. Czarne gruszkowate nasiona mają około 1,3 mm długości i 0,8 mm szerokości. Powierzchnię nasienia badano w mikroskopie skaningowym. Protolog dokumentuje podobieństwo do C. halei i zestaw cech odróżniających nowy gatunek. Nie obejmował jego sekwencjonowania DNA. [García Morales i wsp. 2020, s. 2–5; ryc. 1D, tabela 1]
Powiązane artykuły
Synonimy i nazwy w literaturze
Mammillaria thomasii [2-WWW]