Cochemiea halei

Nazwa i proste ciernie

Przyjęta nazwa to Cochemiea halei (Brandegee) Walton. Bazonim Mammillaria halei Brandegee opublikowano w 1889 r., a kombinację w Cochemiea w 1899 r. Autorstwo epitetu odnosi się do T. S. Brandegeego. [2-WWW]

Roślina tworzy skupienia pędów pokładających się na ziemi. Porównanie z C. thomasii w protologu z 2020 r. wskazywało u C. halei 6–9 prostych cierni centralnych długości 20–25 mm i 15–22 ciernie promieniste. Kwiaty mierzyły 35–50 mm długości, a czerwone maczugowate owoce około 12 mm. W analizie plastydowej z 2021 r. materiał C. halei grupował się z C. poselgeri, której część cierni jest haczykowata. [García Morales i wsp. 2020, García Morales i wsp., s. 5, tabela 1; Breslin i wsp., s. 313, ryc. 2] [Breslin i wsp. 2021, García Morales i wsp., s. 5, tabela 1; Breslin i wsp., s. 313, ryc. 2]

Wyspy i mozaika podłoża

Badanie rozmieszczenia obejmowało przede wszystkim archipelag Magdalena, w tym wyspy Magdalena i Santa Margarita oraz rejon Cabo San Lázaro. Uwzględniono również doniesienie o bardzo małej populacji na przyległym lądzie stałym. Osiem wizyt terenowych rozłożonych na cztery lata dostarczyło 1227 georeferencjonowanych zapisów występowania, które po filtrowaniu przestrzennym ograniczono do 44 punktów obecności. [Breslin i wsp. 2020, s. 13212–13215, 13218]

Około 60% obserwacji pochodziło z gleb powstałych na skałach ultramaficznych. Związek ten jest fakultatywny, ponieważ rośliny występowały również na innych podłożach. Do modelu wprowadzono dwie kategorie gleby, oparte na obserwacjach terenowych i mapie geologicznej. [Breslin i wsp. 2020, s. 13213–13215, 13218–13220]

Prognozowana powierzchnia siedlisk

Najlepiej przenoszący się między danymi model drzew regresyjnych łączył cztery zmienne klimatyczne z kategorią gleby. Roczna amplituda temperatury oraz średnia temperatura najcieplejszego kwartału miały największy łączny udział w modelu. Rozdzielczość około 1 km ograniczała rozpoznawanie drobnych różnic między skałami, stokami i szczelinami. [Breslin i wsp. 2020, s. 13214–13218; ryc. 3–5]

Dla horyzontów 2050 i 2070 oraz czterech scenariuszy RCP prognozowano utratę 46–55% powierzchni siedlisk obecnie uznanych za odpowiednie. Model wskazywał jednocześnie pewne nowe odpowiednie obszary, przez co ubytek netto wynosił 21–53%. Są to zmiany powierzchni modelowanej przy określonym progu przydatności, bez przeliczenia na liczbę żywych roślin. Potencjalna powierzchnia na wyższych grzbietach Santa Margarita wymagałaby również skutecznego rozsiewania i ustanowienia populacji. [Breslin i wsp. 2020, s. 13216–13220; tabela 1, ryc. 6–8]

Powiązane artykuły

Materiały z archiwum autora

Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Anonim b.d.y, s. pliku 1] [Lindsay 1959, s. pliku 5, 6] [Gorelick 2007, s. pliku 1, 2]