Pokrój i dawne nazwy
Młody pęd jest kulisty, z wiekiem wydłuża się. Na ciemnozielonych żebrach rozwijają się areole z mocnymi, zwykle czerwonymi cierniami oraz cienkimi białymi szczecinkami. U dzikich roślin RHS podaje wysokość do około 3 m. Okazy doniczkowe pozostają zwykle znacznie mniejsze. Kwiaty, czerwone lub żółte, pojawiają się w pierścieniu przy wierzchołku, w ogrodniczym opisie na początku lata. [1-WWW]
POWO przyjmuje Ferocactus pilosus (w starszej literaturze także F. stainesii i F. pringlei). Britton i Rose opisywali F. pringlei jako roślinę tworzącą kępy. Jego żółte owoce otwierały się otworem przy podstawie, a brązowawe nasiona miały około 1,5 mm długości. Te cechy opisują materiał dawnego ujęcia F. pringlei, obecnie włączany do F. pilosus. [2-WWW] [Britton i Rose 1922, s. 125–126]
Zasięg i materiał z południowej części pustyni Chihuahua
Plants of the World Online podaje północno-wschodni Meksyk, z zasięgiem sięgającym Jalisco, oraz biom pustynny i suchych zarośli. W pracy o mikrobiomie badano populację z Guadalcázar w stanie San Luis Potosí. Zamknięte, dojrzałe owoce zbierano w porze deszczowej w 2018 r. Po wydobyciu nasiona z co najmniej dziesięciu roślin połączono w jedną próbkę, z której opisano mikroorganizmy powierzchni i wnętrza. [2-WWW] [Mascot-Gómez i wsp. 2021]
Wcześniejsze zwilżanie zmienia kiełkowanie
Contreras-Quiroz i współautorzy porównali suche nasiona F. pilosus z nasionami poddanymi cyklom zwilżania i suszenia. Najlepszą reakcję dały trzy kolejne cykle, każdy obejmujący 24 h nawodnienia i pięć dni suszenia. Każdy wariant liczył pięć szalek po dziesięć nasion. Po przygotowaniu kiełkowanie obserwowano przez 30 dni, przy 12 h światła w 30°C i 12 h ciemności w 16°C. Trzy cykle zwiększyły odsetek kiełkowania i skróciły czas t₅₀ z 11,8 do 5,8 doby. Parametr t₅₀ oznaczał czas do skiełkowania połowy nasion, które ostatecznie skiełkowały w danym wariancie. [Contreras-Quiroz i wsp. 2016, metody; tabele 1–2]
Wynik dokumentuje pamięć nawodnienia na poziomie reakcji nasion. Szczegółowe badanie RNA i białek z 2014 r. dotyczyło innego materiału, obecnego F. townsendianus (w publikacji F. peninsulae var. townsendianus). To właśnie ten gatunek opisuje artykuł o molekularnych śladach wcześniejszego zwilżania. [López-Urrutia i wsp. 2014] [2-WWW]
Wnętrze i powierzchnia nasiona
W badaniu sekwencji 16S rRNA we wnętrzu nasion F. pilosus dominowały odczyty przypisane do Stenotrophomonas, a na powierzchni do Paenibacillus. Wyhodowano czternaście izolatów bakteryjnych, osiem z powierzchni i sześć z wnętrza. Każdy wykazywał przynajmniej jedną oznaczaną laboratoryjnie cechę wiązaną z możliwością wspierania wzrostu roślin. Skład próbki i zdolność izolatu do działania na pożywce stanowią dwa odrębne wyniki. [Mascot-Gómez i wsp. 2021, s. 4–5]
Powierzchniowe szczepy Enterobacter i Achromobacter wytwarzały siderofory, czyli związki wiążące żelazo. Taka właściwość może wpływać na dostępność tego pierwiastka dla różnych członków mikrobiomu. W tej pracy nie określono efektu ich dodania na wzrost siewek F. pilosus. Badanie funkcjonalne nasion wykonano u Echinocactus platyacanthus. Rozdzielenie składu zespołu mikroorganizmów od jego doświadczalnie potwierdzonego wpływu na roślinę rozwija artykuł o mikrobiomie nasion. [Mascot-Gómez i wsp. 2021, s. 4, 8–9]
Uprawa i siew
RHS zaleca dużo słońca i przepuszczalny substrat do kaktusów. W okresie wzrostu podlewanie jest umiarkowane, zimą roślina pozostaje niemal sucha. Profil ogrodniczy podaje rozmnażanie z nasion wysiewanych wiosną w 21°C. Brytyjska klasa H2 oznacza wymaganie ochrony przed zamarzaniem. W Polsce podstawowym sposobem uprawy pozostaje zatem pojemnik przenoszony do zabezpieczonego pomieszczenia lub szklarni. [1-WWW]
Wśród problemów RHS wymienia wełnowce oraz zgnilizny przy nadmiernym podlewaniu. Oddzielny artykuł o składzie pąków kwiatowych przedstawia laboratoryjne badania materiału nazywanego cabuches oraz jego przetwarzania. Biochemia takiego materiału ma osobne opracowanie w dziale zastosowań. [1-WWW]
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Cactáceas y Suculentas Mexicanas 1959, s. pliku 24]
Synonimy i nazwy w literaturze
Echinocactus pilosus · Ferocactus stainesii · Ferocactus pringlei · Ferocactus pilifer · Echinocactus pringlei · Ferocactus stainesii var. pilosus · Ferocactus stainesii var. pringlei [2-WWW]