Tacinga subcylindrica

Historia nazwy i pokrój

Tacinga subcylindrica opisano w 2003 r. jako T. inamoena subsp. subcylindrica, a w 2011 r. podniesiono do rangi gatunku. POWO przyjmuje tę rangę. Nazwa Opuntia subcylindrica, opublikowana w innym ujęciu rodzaju w 2023 r., odnosi się do tego samego taksonu. [2-WWW]

Rośliny zwykle tworzą gęste, niskie płaty wysokości do około 35 cm. Człony są podłużne, niemal obłe, a pędy pokładają się przy podłożu. Większe ciernie są zredukowane, lecz areole zachowują glochidia. Od typowo spłaszczonych członów T. inamoena odróżniają je przede wszystkim trójwymiarowy kształt i sposób układania się przyrostów. [Menezes i Alves 2024] [Freitas i wsp. 2021]

Kwiaty i cechy cytologiczne

Kwiaty są pomarańczowoczerwone. W kluczu rozpoznawczym wskazano czerwonawe włoski na perykarpelu. Owoce opisuje się jako kuliste, ciemnopomarańczowe do czerwonych, bez dużych cierni. Zestawienie cytologiczne podaje 2n = 44, z 42 chromosomami metacentrycznymi i dwoma submetacentrycznymi. Jest to poziom tetraploidalny, spotykany również u kilku innych gatunków rodzaju. [Menezes i Alves 2024] [Freitas i wsp. 2021]

Siedlisko i potwierdzenie odrębności

Naturalny zasięg obejmuje północno-wschodnią Brazylię i sięga Minas Gerais. W badaniu populacyjnym gatunek wiązano szczególnie z wychodniami gnejsowymi, w porównaniu z większą różnorodnością podłoży zajmowanych przez T. inamoena. Odrębność siedliskowa stanowi dodatkowy kontekst różnic w pokroju i rozmieszczeniu. [Barrios-Leal i wsp. 2024] [2-WWW]

Analiza 31 roślin z dziesięciu lokalizacji wykazała odrębną grupę genetyczną przy małej zmienności badanych markerów wewnątrz gatunku. Uwzględniono dwa odcinki DNA plastydowego i gen jądrowy PhyC. Autorzy uznali wyniki za wsparcie samodzielności T. subcylindrica. Oszacowania czasu rozdzielenia od T. inamoena miały szeroki przedział niepewności i słabsze wsparcie węzła, dlatego najlepiej udokumentowanym wnioskiem pozostaje rozdzielenie badanych grup. [Barrios-Leal i wsp. 2024]